zdjęcie własne.

Oficjalnie celem rozporządzenia Net-Zero Industry Act jest pobudzenie przemysłowego wdrażania zielonych technologii, niezbędnych do osiągnięcia celów klimatycznych UE. Ma to w założeniu jego twórców nastąpić poprzez wykorzystanie siły jednolitego rynku do wzmocnienia pozycji Europy jako lidera w zakresie zielonych technologii przemysłowych. „Ten akt prawny pomoże Europie przewodzić światowemu wyścigowi o zielone technologie i zagwarantuje, że nasz wkład w walkę ze zmianami klimatycznymi ograniczy także naszą zależność, wzmocni naszą strategiczną autonomię i pomoże nam tworzyć wzrost gospodarczy i miejsca pracy w Europie” – stwierdził belgijski minister gospodarki Jo Brouns. Tyle tylko, że nie istnieje nic takiego jak światowy wyścig o zielone technologie, ale wyścig gospodarczy, który Unia Europejska powoli zaczyna przegrywać ze względu na zideologizowane decyzje gospodarcze, zupełnie nieadekwatne do potrzeb i rzeczywistości.

Dokument tego zresztą nie ukrywa. „Europa jest obecnie importerem technologii energetycznych neutralnych emisyjnie – około jedna czwarta samochodów elektrycznych i baterii oraz niemal wszystkie moduły PL 2 PL fotowoltaiczne i ogniwa paliwowe są przywożone, głównie z Chin. W przypadku technologii fotowoltaicznych i ich komponentów zależność ta przekracza 90 % produktów w niektórych segmentach łańcucha wartości wyższego szczebla, takich jak wlewki i płytki. W innych sektorach, w których przemysł UE jest nadal silny, takich jak turbiny wiatrowe i pompy ciepła, nasz bilans handlowy pogarsza się, a producenci UE borykają się z rosnącymi kosztami energii i produkcji” – czytamy. Zależność od Chin jest ogromna i stale się pogłębia, a władze w Brukseli nie są w stanie przeciwstawić jej niczego oprócz ideologicznych, pustych haseł. Nie rozumieją przy tym, że Komunistyczna Partia Chin nadzorująca wszystkie chińskie przedsiębiorstwa pod pozorem współpracy prowadzi z Unią Europejską ekonomiczną wojnę, traktując ją jako teren ekspansji.

Net-Zero Industry Act zauważa, iż „ponadto w ciągu ostatniego roku kryzys energetyczny poważnie dotknął wiele sektorów europejskich, w szczególności sektorów energochłonnych, takich jak nawozy, stal i cement”. Milczy przy tym, że za ów stan odpowiedzialna jest samobójcza polityka klimatyczna narzucająca europejskim firmom tak silne obostrzenia i prowadząca do tak gwałtownego zwiększenia kosztów produkcji, że ta ostatnia przestaje być konkurencyjna, a w niektórych przypadkach nawet opłacalna. Tymczasem dokument stwierdza, że „aby utrzymać konkurencyjność i nadal opierać się na obiegu zamkniętym przy jednoczesnym osiągnięciu celów w zakresie obniżenia emisyjności i zerowego poziomu emisji zanieczyszczeń, sektory te potrzebują dostępu do technologii neutralnych emisyjnie, takich jak baterie, pompy ciepła, panele fotowoltaiczne, elektrolizery, ogniwa paliwowe, turbiny wiatrowe oraz wychwytywanie i składowanie dwutlenku węgla”. Jest to nic innego jak tylko zaklinanie rzeczywistości. Administracyjnie wymuszona transformacja energetyczna to gwóźdź do trumny europejskiego przemysłu i najwyższy czas zacząć o tym głośno mówić.

„Technologie te [zielone- red.] odgrywają również kluczową rolę w otwartej strategicznej autonomii Unii, zapewniając obywatelom dostęp do czystej, przystępnej cenowo i bezpiecznej energii” – czytamy dalej. Jest to kolejne kłamstwo, dlatego że tzw. zielona energia należy do najdroższych, przy czym zaledwie część obywateli stać na to, aby zainwestować w niezbędną infrastrukturę.

Akt w sprawie przemysłu neutralnego emisyjnie ma na celu zajęcie się następującymi głównymi czynnikami napędzającymi inwestycje w produkcję technologii neutralnych emisyjnie:

– poprawa pewności inwestycji, ukierunkowania polityki i koordynacji poprzez ustanowienie jasnych celów i mechanizmów monitorowania;

– zmniejszenie obciążeń administracyjnych związanych z opracowywaniem projektów produkcji neutralnych emisyjnie, w tym poprzez uproszczenie wymogów administracyjnych i ułatwienie wydawania pozwoleń, ustanowienie piaskownic regulacyjnych i zapewnienie dostępu do informacji;

– ułatwianie dostępu do rynków za pomocą szczególnych środków związanych z popytem publicznym poprzez postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i aukcje, a także poprzez systemy wspierania prywatnego popytu ze strony konsumentów;

– ułatwianie i umożliwianie realizacji projektów dotyczących wychwytywania i składowania dwutlenku węgla, w tym dzięki zwiększeniu dostępności składowisk CO2;

– wspieranie innowacji, w tym dzięki piaskownicom regulacyjnym;

– podnoszenie umiejętności w celu tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy związanych z technologiami neutralnymi emisyjnie;

– koordynacja partnerstw przemysłowych na rzecz neutralności emisyjnej.

Tyle oficjalne założenia. A jak to będzie funkcjonowało w praktyce? Przede wszystkim doprowadzi do rozrostu biurokracji i najprawdopodobniej również stworzenia kolejnego systemu struktur fiskalnych w celu sfinansowania „zielonych” planów UE. W ramach szóstego filaru („Zarządzanie”) dokument zakłada utworzenie wyjątkowej struktury na szczeblu Unii, Platformy Europy Neutralnej Emisyjnie, co umożliwi Komisji koordynację powyższych działań wspólnie z państwami członkowskimi w celu zapewnienia jednolitego stosowania rozporządzenia w całej Unii, a także wymiany wiedzy. Ciężar finansowania tych działań spadnie na państwa członkowskie.

Kuriozum stanowi fakt, iż wspomniany wyżej dokument winą za wzrost cen energii obarcza jedynie agresję wojskową Rosji na Ukrainie, starannie przemilczając fakt, iż główną przyczyną jest spekulacyjny system handlu pozwoleniami na emisję CO2 (ETS). „Wyższe ceny energii po nieuzasadnionej i bezprawnej agresji wojskowej Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy dały silny bodziec do zwiększenia tempa wdrażania Europejskiego Zielonego Ładu i wzmocnienia odporności unii energetycznej przez przyspieszenie przejścia na czystą energię i uniezależnienie od paliw kopalnych wywożonych z Federacji Rosyjskiej” – czytamy. Rzecz jasna to kolejne rozmijanie się z prawdą unijnych urzędników, jako że Zielony Ład został narzucony przez lobbing posiadaczy „zielonych” technologii, głównie z kapitałem niemieckim, kosztem gospodarek państw członkowskich UE.

Do 2030 roku 40 proc. energii w UE ma pochodzić ze źródeł odnawialnych. Zgodnie z szacunkami UE do 2030 r. zapotrzebowanie na umiejętności w podsektorze wodorowym ogniw paliwowych tylko w produkcji szacuje się na 180 000 wyszkolonych pracowników, techników i inżynierów w skali całej UE. W sektorze fotowoltaicznej energii słonecznej potrzebnych będzie nawet 66 000 miejsc pracy w samej produkcji. Problem w tym, że pracę wskutek unijnych „zielonych” regulacji straci o wiele więcej osób – na samym Śląsku do 2049 roku ma to być ponad 145 tysięcy. A co dopiero w skali całej Unii.

Unijna polityka klimatyczna i wymuszona administracyjnie transformacja energetyczna doprowadzą do potężnego kryzysu mającego, jak ocenia Instytut Myśli Schumana, potencjał przewyższyć wszystkie dotychczasowe.

Anna Wiejak

Publikacja dzięki:

Magazyn Optyka Schumana (Schuman Optics Magazine)

wydawany przez Instytut Myśli Schumana.

Niemiecki eurodeputowany Daniel Freund z partii Zielonych. Zdjęcie własne.

Niemiecka gazeta od początku rozmowy z Danielem Freundem stawia sprawę jasno, twierdząc, że Polska i Węgry rujnują demokrację. Na pytanie jak się temu przeciwstawić polityk partii Zielonych nie ma wątpliwości, że Komisja Europejska ma odpowiednie środki aby zmusić te kraje do uległości. “Trzeba im po prostu zamrozić fundusze” – bez ogródek przyznaje niemiecki polityk. W tym kontekście wspomina o możliwości wykorzystaniu przez Unię Europejską trzech istniejących możliwości. Pierwsza to zamrożenie funduszy na odbudowę po kryzysie pandemicznych (Tych funduszy ciągle nie wypłaciliśmy ani Polsce ani Węgrom z wyraźnym zadowoleniem przyznaje Daniel Freund). Druga: warunkowość w zakresie praworządności – czyli zamrożenie środków z powodu łamania przez Warszawę i Budapeszt praworządności i wreszcie trzecia możliwość to uwarunkowanie wypłacania krajom członkowskim jakichkolwiek środków tylko w przypadku przestrzegania przez ten kraj Karty Praw Podstawowych. Daniel Freund przyznaje, że jest to wyjątkowo ostra i zarazem skuteczna metoda blokowania funduszy.

(Od autora: Nikt nawet w Niemczech nie ma wątpliwości, że ten warunek w praktyce umożliwi Unii Europejskiej zablokowanie wszelkich środków dla Polski i Węgier)

Niemiecki eurodeputowany Daniel Freund z partii Zielonych. Zdjęcie własne.

Niemiecki “Zielony” jako przypadek zastosowania kar za brak przestrzegania przez kraj członkowski prawa, podaje sprawę kopalni w Turowie, gdzie Polska nie zastosowała się do wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i została skazana na karę grzywny w wysokości 500.000 Euro dziennie.

(Od autora: Freund zapomniał przy okazji dodać, że w tej samej okolicy w obszarze kilkudziesięciu kilometrów znajdują się czynne kopalnie czeskie i niemieckie, które jednak nikomu o dziwo – nie przeszkadzają, ekologom także nie)

Daniel Freund bezczelnie straszy polski rząd, że jeżeli nasz kraj odmówi zapłaty tych naliczonych kar, to te pieniądze co do jednego Euro zostaną ściągnięte od Polski w postaci pomniejszonego transferu płynącego do Warszawy z UE. Jego zdaniem to właśnie Polska i Węgry łamią praworządność i nie przestrzegają unijnych traktatów. “Komisja Europejska zbyt długo była pobłażliwa i zbyt długo czekała aby zareagować na negatywne wydarzenia, które miały miejsce na Węgrzech i w Polsce” – powiedział niemiecki Zielony. Daniel Freund posunął się do stwierdzenia, że Viktor Orban zmienił Węgry w państwo mafijne. A na pytanie: Co EU może zrobić w takiej sytuacji odrzekł, że w ostateczności należy zatrzymać dla Węgier pieniądze w całości. “Zalecam wstrzymanie do Polski i na Węgry wszystkich środków aż do czasu przeprowadzenia w tych krajach odpowiednich reform (czytaj: reform narzuconych przez Berlin i Brukselę).”Finansując Węgry i Polskę Unia Europejska w zasadzie finansuje swoich wrogów” – bez wstydu i zażenowania stwierdził Daniel Freund. Ten niemiecki polityk ubolewa, że nawet nie będzie można tych dwóch państw pozbawić praw głosu, bowiem do tego konieczna jest jednomyślność, a Budapeszt i Warszawa zapowiedziały, że będą siebie wzajemnie bronić.

Daniel Freund przyznał, że UE ingeruje w kampanię wyborczą w Polsce.

Pokażą one, czy instrumenty, których używamy od dziewięciu miesięcy, działają, czy w polskiej kampanii wyborczej debatuje się o tym. Jeśli opozycja wygra wybory w Polsce, to jeszcze bardziej odizoluje Orbana na Węgrzech. Jeśli PiS pozostanie u władzy, uzna to za potwierdzenie swojego dotychczasowego kursu. Wówczas UE będzie jeszcze trudniej w nadchodzących latach zdecydowanie bronić praworządności” – powiedział Daniel Freund odnosząc się do polskich wyborów. Jednocześnie opowiedział się za wstrzymaniem Polsce wszystkich funduszy unijnych do czasu, aż ta podporządkuje się władzom w Brukseli i dokona oczekiwanych przez nie „reform”.

Niemiecki eurodeputowany Daniel Freund z partii Zielonych. Zdjęcie własne.

Co ciekawe, obarcza on Polskę (i Węgry) za kryzys praworządności w Unii Europejskiej zapominając najwyraźniej, że obydwa kraje są obiektami bezprawnych decyzji i ataków ze strony unijnych instytucji oraz władz w Berlinie.

„Jeśli mamy teraz państwa członkowskie, które tak rażąco nie przestrzegają wspólnych zasad i wartości, które lekceważą decyzje TSUE, które nie wdrażają w pełni europejskiego prawa, ale wybierają te części, które im odpowiadają, to Unii Europejskiej grozi rozpad” – stwierdza Freund. I nie sposób nie odczytać tych słów jako przygotowania gruntu pod forsowane przez Niemcy „lekarstwo” czyli federalizację.

Na pytanie, czy UE powinna móc wykluczyć kraje członkowskie, przyznaje, że byłaby to „niewłaściwa droga”, bo „ludzie w Polsce i Węgrzech cierpieliby za zachowanie swoich rządów. „Ale to również nie rozwiązałoby problemu. Przypuśćmy, że jutro wyrzucilibyśmy Węgry z UE, wtedy mielibyśmy autokratę niejako w środku UE, ale nie byłby to już członek UE i tak samo działałby nam na nerwy. Nadal nie mielibyśmy na Węgrzech funkcjonującej demokracji. Dlatego opowiadam się za wywarciem tak dużej presji przez UE, aby w krajach tych miały miejsce niezbędne reformy” – oświadczył.

Oznacza to zapowiedź kolejnych ataków na Polskę i na Węgry zarówno ze strony instytucji unijnych, lewicowo-liberalnego mainstreamu, jak i niemieckich polityków do czasu, aż oba te kraje zgodzą się na wejście w skład unijnego superpaństwa będącego de facto IV Rzeszą. Należy przy tym zauważyć, że ingerencja w procesy demokratyczne obcego państwa jest w zdrowym systemie czymś zupełnie niedopuszczalnym. To nic innego, jak tylko przejaw imperializmu połączonego z totalitarnymi aspiracjami unijnych instytucji i części niemieckich polityków. Może rzeczywiście lepiej byłoby, gdyby UE rozpadła się w wyniku niemieckich apetytów, a na jej miejsce powstała autentyczna wspólnota w duchu Roberta Schumana, której rolą byłaby zdrowa współpraca, nie zaś zaspakajanie niemieckich rojeń.

Anna Wiejak

Waldemar Maszewski

Oryginalny tekst po niemiecku;

https://www.fr.de/politik/eu-feinde-polen-ungarn-europa-staatsumbau-gruene-brussel-viktor-orban-daniel-freud-92471103.html

Debatte um Polen und Ungarn: „Die EU finanziert ihre eigenen Feinde“

Der grüne EU-Politiker Daniel Freund über den vielkritisierten Staatsumbau in Polen und Ungarn, Brüssels zögerliche Gegenwehr und Folgen für ganz Europa.

Herr Freund, Polen und Ungarn bauen im Inneren die Demokratie ab und stellen sich in der Europäischen Union immer öfter quer. Welche Instrumente hat die EU, wenn Mitgliedsstaaten sich nicht an die Regeln halten?

Sie setzt im Moment drei Instrumente ein, um Gelder einzufrieren. Das erste betrifft den Corona-Wiederaufbaufonds, diese Gelder sind sowohl an Polen und Ungarn bisher nicht ausgezahlt worden. Das zweite ist die Rechtsstaatskonditionalität. Das dritte Werkzeug ist die Finanzordnung der EU, also die normalen Regeln für das Geldausgeben in der EU. Da gibt es neue Regeln, zum Beispiel dass die Grundrechtecharta immer eingehalten werden muss, damit Gelder freigegeben werden. Das ist aktuell das schärfste Schwert, weil damit am meisten Geld zurückgehalten wird.

Die Rechtsstaatskonditionalität wurde mit Blick auf die politischen Entwicklungen in Polen und Ungarn eingeführt. Wird sie auch eingesetzt?

Jeden z największych meczetów w Niemczech. Moschee in Koeln-Ehrenfeld. W 2018 roku uroczyście otwierał ten meczet Recip Erdogan. (foto Internet)

W ostatnich latach zastraszająco kurczy się liczba chrześcijan, a znacznie przybywa wyznawców islamu. Średnio, co roku na islam w Niemczech przechodzi około 600 chrześcijan. Według danych Niemieckiego Episkopatu w ciągu 50 lat (1950 – 2000) liczba praktykujących katolików zmalała z 12-tu do jedynie 4-ech milionów. Obecnie ilość praktykujących muzułmanów w Niemczech szacuje się na około 5 milionów, a jeszcze na początku lat 80-tych liczba to wynosiła około 60.000. Mamy do czynienia z jeszcze jednym bardzo negatywnym zjawiskiem, mianowicie systematyczną likwidacją chrześcijańskich obiektów sakralnych. Jak informują niemieckie media w najbliższych latach proces ten znacznie się nasili a tempo zwijania chrześcijańskich kościołów przybierze niespotykane rozmiary. W najnowszym piętnastostronicowym wspólnym raporcie Rady Kościołów Ewangelickich w Niemczech (EKD) i Katolickiego Związku Diecezji Niemieckich (VDD) czytamy, że przez najbliższe czterdzieści lat protestanckie kościoły i diecezje katolickie stracą dziesiątki tysięcy nieruchomości. Będą one albo zburzone, albo oddane na inne cele (magazyny, urzędy administracji publicznej, czytelnie, biblioteki, przedszkola, żłobki, a nawet restauracje, dyskoteki, czy hotele). Część z nich zostanie przerobiona na islamskie meczety. W raporcie mowa jest o ponad 40.000 świątyniach oraz innych budynkach należących do największych (na razie) kościołów w Niemczech, których dotknie ten proces. Obecnie na niemieckiej ziemi stoi około 46.000 kościołów obydwu największych wyznań chrześcijańskich, z czego 24.000 to kościoły katolickie, a 22.000 ewangelickie (do ogólnej liczby wliczone są także kaplice i ewangelickie centra modlitewne).

Kościoły do likwidacji.

Proces laicyzacji i dechrystianizacji w Niemczech trwa już od wielu lat, ale nigdy nie przebiegał tak szybko i gwałtownie. Dla porównania w ostatnich czterdziestu latach nasi zachodni sąsiedzi zamknęli około 1300 chrześcijańskich świątyń, z czego 1000 zmieniło swoje dotychczasowe przeznaczenie, a około 300 zostało wyburzonych. Przed wyburzeniem znacznie większej liczby chrześcijańskich świętych chroni ich status “pomnika kultury” (Denkmallschutz), który zabrania zburzenia danej budowli lub obiektu. Następne dziesięciolecia będą dla chrześcijan dużo gorsze. Obecny rząd federalny oraz poszczególne władze landowe nie zamierzają walczyć o chrześcijańskie kościoły. Przedstawiciele partii Zielonych już kilka lat temu oficjalnie twierdzili, że w przypadku kryzysu finansowego chrześcijańskie obiekty sakralne mogłyby zostać przeznaczone na obiekty użyteczności publicznej. Politycy tej partii sugerowali, aby obydwa kościoły w Niemczech (katolicki i ewangelicki) rozważyły możliwość wydzierżawienia lub sprzedaży części swoich kościołów na przykład związkom islamskim lub grupom muzułmańskim. Według informacji medialnych jedną czwartą z obecnie czynnych ewangelickich kościołów w Hamburgu przeznaczono do likwidacji. Biuro deweloperskie Dresdner Bank handlujące nieruchomościami i gruntami podało informacje, iż do sprzedaży najprawdopodobniej będą wystawione grunty, na których obecnie stoi 35 ewangelickich kościołów. Najbardziej prawdopodobny los tych budynków to zburzenie, gdyż potencjalni inwestorzy są zainteresowani jedynie gruntami, a nie samymi budowlami, które jeszcze obecnie pełnią role świątyń. W tym samym okresie gdy likwidowane są chrześcijańskie świątynie, powstają (często na ich miejscu) islamskie meczety.

Władze kościelne niewiele robią.

Niemieccy wierni obydwu największych chrześcijańskich kościołów oskarżają władze kościelne, że wcale nie walczą o swoje świątynie. Coraz częściej dochodzi do ostrej różnicy zdań pomiędzy wiernymi a kościelną administracją, która – zdaniem wiernych – zbyt łatwo godzi się na likwidację kościołów i to często świątyń z wielką religijną tradycją. Biskupi tłumaczą, że do kościołów przychodzi zbyt mało wiernych, a ponadto zbyt dużo ludzi wypisuje się z kościoła, co skutkuje ciągłym brakiem pieniędzy. Plany likwidacji większości kościołów nadal pozostają aktualne pomimo wielu akcji protestacyjnych przeprowadzanych przez wiernych poszczególnych parafii.

W katolickiej archidiecezji fryburskiej zaprezentowano plan rozwoju diecezji do roku 2030 (Kirchenentwicklung 2030) w którym podjęto decyzję o redukcji diecezji w związku z masowym wypisywaniem się wiernych z kościoła i wielkich spadków wpływów z podatków kościelnych. Arcybiskup Stephan Burger z Fryburga wydał zgodę na to, aby w ciągu kilku lat w diecezji zlikwidować lub sprzedać setki kościelnych obiektów. Ilość przeznaczonych do rozbiórki lub do sprzedaży ustala specjalna diecezjalna komisja, która obecnie zajmuje się tym tematem. Już są pierwsze plany nowego zagospodarowania świątyń. Na przykład do wyburzenia przeznaczono kościół Św. Piotra w Mannheim wraz z zabytkową wierzą. Z kolei kościół Św. Elżbiety we Freiburgu zostanie przerobiony na mieszkania. Już zgłosiło się wiele znanych w Niemczech firm deweloperskich, które chcą zagospodarować ten teren. Diecezja fryburska nie jest wyjątkiem w likwidacji dotychczasowych chrześcijańskich świątyń. Podobnie jest w całym kraju. Kilkanaście miesięcy temu nie zważając na protesty wiernych zburzono w Kaiserslautern kościół Św. Norberta. Na nasze pytanie biuro prasowe fryburskiej diecezji odpowiedziało, że obecnie znajduje się tam przedszkole. Kilkanaście lat temu taki sam los spotkał polskich wiernych w Berlinie, bowiem na początku tego wieku berlińska kuria sprzedała polski kościół św. Jana Kapistrana, który znajdował się w berlińskiej dzielnicy Tempelhof. Od samego początku tej transakcji niemieckie media twierdziły, że firma, która kupiła polski dom Boży zrobiła znakomity interes. Wśród wiernych do dzisiaj panuje powszechna opinia, że najpierw postanowiono (i to po cichu obawiając się zbytnich protestów) pozbyć się kościołów, w którym odprawiane są msze święte w językach obcych. Oprócz polskiego kościoła, sprzedano lub zburzono również domy Boże, w których odprawiane są nabożeństwa w językach włoskich chorwackim i portugalskim.

W Hamburgu wierni należący do parafii protestanckiej kościoła Friedenskirche w dzielnicy Berne otrzymali swoisty prezent na tegoroczną Wielkanoc – mianowicie poinformowano ich, że świątynia zostanie wyburzona.

Protest wiernych w kościele Friedenskirche. (foto:parafialne)

Najprawdopodobniej nic nie pomogą protesty wiernych, którzy przypominają, że ich kościół został wybudowany w 1939 roku i ma bardzo bogatą tradycję. Wewnątrz budynku w obronie kościoła demonstrowało kilkudziesięciu ludzi. Ponad 1000 podpisało się pod petycją do Rady Parafialnej o ratowanie świątyni. Niestety nic nie wskórają, tym bardziej, że ze zdumieniem zorientowali się, iż ich pastor pani Anke Cassens Neumann popiera plany likwidacji kościoła. Jak się dowiedzieliśmy teren kościelny zostanie sprzedany deweloperom pod budowę mieszkań. Powstanie w tym miejscu 39 nowoczesnych mieszkań.

Podobnie zła sytuacja jest w Szlezwiku Holsztynie. W katolickich parafiach w północnych Niemczech zostanie zlikwidowanych 13 obiektów sakralnych. Ksiądz Christoph Scieszka z parafii Storman w rozmowie z telewizją NDR przyznał, że już od miesięcy spodziewał się takiej właśnie decyzji władz kościelnych. “Od dawna bałem się tego momentu” – przyznał ksiądz. Także w tym wypadku protestują wierni zamykanych parafii, ale ich protesty nie będą brane pod uwagę. Finansowe problemy są powodem, że dwa ewangelickie kościoły w Lubece: pod wezwaniem Św. Augustyna i Kreuzkirche będą sprzedane (także Szlezwik Holsztyn). Potwierdził to przewodniczący Rady Parafialnej pastor Heiko von Kiedrowski.

Odchodzą z kościołów.

Występowanie z kościołów jest zjawiskiem stałym. W latach 1970 – 1988 z niemieckiego kościoła katolickiego wypisywało się przeciętnie 70.000 wiernych rocznie. W roku 1990 (zjednoczenie kraju) liczba ta wzrosła nagle do 143.530. Obecnie (dane z 2022 roku) z kościoła katolickiego odeszło 360.000 wiernych. Z najnowszego raportu przedstawionego przez Radę Kościołów Ewangelickich w Niemczech (EKD) wynika, że w 2022 roku z kościoła ewangelickiego odeszło 280.000 wiernych (wzrost wypisów w porównaniu do 2021 roku o 34 proc.).

Obecnie u naszych zachodnich sąsiadów jest 21.6 milionów zarejestrowanych katolików i 19.7 miliona zarejestrowanych ewangelików. Nie wszyscy wierni odwiedzają chrześcijańskie świątynie. W latach 1950 – 1965 około 50 proc. wiernych kościoła katolickiego uczestniczyła regularnie w mszy świętej raz w tygodniu. Od roku 1965 liczba ta systematycznie i drastycznie maleje. W roku 1980 jedynie 30 proc. regularnie chodziła do kościoła. W roku 1990 – już tylko 20 proc, a w roku 2004 jedynie 15 proc. wszystkich zarejestrowanych katolików raz w tygodniu przychodziła do kościoła. Z najnowszych badań przeprowadzonych przez instytut Bertelsmanna wynika, że obecnie tylko 9 milionów dorosłych obywateli stosunkowo regularnie (minimum raz w miesiącu) uczęszcza na msze święte. Jest to 11 proc. wśród zadeklarowanych i zarejestrowanych wierzących. Niestety w tych samych badań wynika, że aż jedna czwarta wiernych obydwu kościołów deklaruje, że w najbliższych latach odejdzie z kościoła.

W Hamburgu z doświadczenia wiem, że niemieckie kościoły i to zarówno ewangelickie jak i katolickie są puste, a jedynie w polskich parafiach przez lata na wszystkich mszach świętych panuje wielki ścisk. Zmarły przed laty proboszcz polskiej parafii w Hamburgu prałat Jan Śliwański w rozmowie ze mną wielokrotnie powtarzał, że w życiu Polaków, szczególnie tych na obczyźnie zawsze wielką rolę odgrywała wiara, więc nic dziwnego, że na polskojęzycznych mszach świętych jest dużo wiernych. Jeżeli my Polacy przestaniemy tu w Niemczech chodzić do kościołów, to będą one stały prawie puste.

Wierni wychodzą z wypełnionego po brzegi polskiego kościoła. (foto – własne)

Zdaniem jednego z polskich księży (Nazwisko znane redakcji) problem masowego wypisywania się ludzi z kościoła w Niemczech jest ściśle związany z kilkoma problemami. Jednym z czynników jest ubożenie społeczeństwa. Ludzie mają coraz mniej pieniędzy i pragną również w ten sposób oszczędzać finanse. Przy okazji bardzo często występuje całkowity brak zrozumienia konsekwencji takiego kroku. Zdaniem naszego rozmówcy – większość ludzi, która wypisuje się z kościoła jest przekonana, że po prostu jedynie pozbywa się konieczności płacenia uciążliwego podatku, nie zdając sobie sprawy z tego, że w praktyce krok ten oznacza całkowite wyrzeczenie się wiary i kościoła.

Do masowego opuszczania przez wiernych kościołów w Niemczech przyczyniają się tutejsze media, które bez wytchnienia, regularnie i natarczywie uprawiają antykościelną propagandę. Gdy tylko natkną się na jakąkolwiek nieprawidłowość w postępowaniu księży, gdy światło dzienne ujrzy jakiekolwiek niezgodne z prawem działanie i postępowanie nawet jednego księdza, wtedy zostaje uruchomiona medialna nagonka. Wtedy dzienniki, gazety i media społecznościowe poprzez uwypuklanie negatywnej roli księży (wszystkich bez wyjątku) w pojedynczych kościelnych skandalach, starają się wszystkim wmówić, że księżą są najgorszym środowiskiem, a kościół jest na wskroś zły pod każdym względem. Opinia publiczna ma otrzymać obraz skorumpowanego, niegodnego i niemoralnego kościoła chrześcijańskiego. Oczywiście najgorszy ma być kościół katolicki. W efekcie ponad 80 proc. ludzi pytanych o powód decyzji o odejściu z kościoła odpowiada, że powodem są skandale, o których słyszała w telewizji. Wszystkie media w Niemczech ze szczególną dokładnością i z wielką satysfakcję informują o jakimkolwiek zasłyszanym zjawisku nieprawidłowości wśród księży (szczególnie katolickich). Temat ten pojawia się we wszystkich tytułach. Na efekt nie trzeba było zbyt długo czekać i oto dziś przeciętny Niemiec jest zdania, że kościół zdecydowanie posiada zbyt dużo władzy (tak uważa aż 71 proc. obywateli), natomiast 68 proc. uważa, że należałoby ukrócić nienależne kościołowi przywileje. Zdecydowana większość Niemców jest zdania, że należy dążyć do neutralnego społeczeństwa, więc trzeba ograniczyć dominującą rolę religii.

Sekularyzacja społeczeństwa.

Dziś ponad 90 proc. obywateli twierdzi, że wiara jest zbędna i można być dobrym chrześcijaninem bez zapisywania się i bez chodzenia do kościołów. Dziesięć lat temu połowa Niemców zapewniała, że z domu wyniosła chrześcijańskie wychowanie, dziś jest to tylko 38 proc. Co czwarty obywatel twierdzi, że nie wierzy w żadnego Boga. Resztki wiary zachowane są jedynie na południu kraju w tak zwanych katolickich landach. Centrum i północ Niemiec jest już bezbożna. W landach północnych i tak zwanych poenerdowskich krzyże pozostały jedynie w pustych kościołach i całkowicie zniknęły z przestrzeni publicznej. Chodząc po cmentarzach w Hamburgu z przerażeniem spostrzegłem, że na większości grobów (tych z ostatnich dziesięciu lat) nie ma krzyży. Krzyże i symbole religijne zniknęły z pomników i nagrobków. Pojawiły się inne symbole zupełnie niepowiązane z chrześcijańską wiarą. Gdy powiedziałem o tym znajomym, najpierw nie chcieli wierzyć, lecz gdy sami poszli na cmentarze i zobaczyli to na własne oczy, przyznali, że nie zdawali sobie sprawy, iż sekularyzacja w kraju przebiega tak szybko i tak brutalnie.

Znikające symbole religijne.

W większości landów do dzisiaj decyzję w sprawie wieszania krzyży w sądach, szkołach i innych miejscach publicznych podejmują władze lokalne, a nawet poszczególne urzędy. Od lat niemiecka tendencja jest taka, aby stopniowo wprowadzać zakazy wieszania wszystkich symboli religijnych, w tym także krzyży. Na przykład w Hamburgu, Turyngii, Berlinie, Bremie, Brandenburgii, Szlezwiku Holsztynie, Nadrenii Palatynat, Hesji i w Badenii Wirtembergii krzyże z urzędów i sal sądowych usunięto. W kwestii umieszczania symboli religijnych w miejscach publicznych: Berlin i Szlezwik Holsztyn stosują metodę tak zwanego “równego traktowania” wszystkich symboli religijnych i po prostu zabronili ich wieszania w miejscach publicznych i noszenia przez nauczycieli i nauczycielki – krzyży także. W Berlinie (art. 29 landowej konstytucji) nawet pielęgniarki nie mają prawa nosić widocznych znaków religijnych. W landzie Brema i Hesja (art. 59 landowego prawa szkolnego) nauczyciele i większość urzędników publicznych także nie ma prawa nosić “widocznych i demonstracyjnych” symboli religijnych. Trochę dłużej to trwało w Meklemburgii, Dolnej Saksonii i w Nadrenii Palatynacie, ale i tutaj wyprowadzono z miejsc publicznych chrześcijańskie symbole. Krzyże spokojnie wiszą w urzędach i salach sądowych jedynie w katolickiej Bawarii, oraz w małej Saarlandii …. Ale nie wiadomo na jak długo. “Jeśli chrześcijaństwo zostanie usunięte z życia publicznego, społeczeństwo utraci jedno z istotnych źródeł pokojowego współżycia” – powiedział dwadzieścia lat temu ówczesny niemiecki kardynał Joseph Ratzinger (jeszcze, jako prefekt Kongregacji Nauki i Wiary). Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu wielokrotnie nakazywał wprowadzenie w Europie neutralności religijnej, czyli innymi słowy usunięcia wszelkich symboli religijnych z miejsc publicznych. Politycy rządzącej w Bawarii Unii Chrześcijańsko-Społeczej (CSU) nigdy nie pogodzili się z takim orzecznictwem i zapewnili, że w ich landzie bez względu na wyrok strasburskiego trybunału krzyże w bawarskich szkołach nadal będą wisiały i nikt ich nie zdejmie. Faktem jest, że w Bawarii i Badenii Wirtembergii krzyże wiszą wszędzie: w sklepach, w restauracjach, w zakładach usługowych, w kinach i szkołach. Na razie nie usunięto krzyży ze szkół i urzędów.

foto własne – typowy krzyż w miejscu publicznym w Bawarii

W katolickiej Bawarii obowiązuje przepis o krzyżu w szkołach z 1995 roku – tak zwany “Kruzifix Urteil”, w którym jest mowa, że umieszczanie w szkołach powszechnych i gimnazjach krzyży jest dozwolone, chyba, że zgłosi ktoś (jakiś rodzic w przypadku klas uczniów w wieku do 14 lat) lub sam uczeń (gdy ukończył 14 lat) oficjalny sprzeciw. Badenia Wirtembergia poszła najdalej w obronie krzyża i w kwietniu 2004 roku wydała prawo, według którego zakazane jest noszenie jedynie chusty muzułmańskiej, a noszenie kipy i krzyża oficjalnie dozwolone.

Landy bez Boga.

W preambule niemieckiej Ustawy Zasadniczej znajduje się wyraźne odniesienie do Boga, ale w krajach związkowych kwestia ta wygląda inaczej. I tak w konstytucji uchwalonej przez Senatorów w Szlezwiku Holsztynie nie znalazło się odniesienie do Boga. Land ten podobnie do Hamburg, Meklemburgia Pomorze Przednie, Brandenburgia, Berlin, Saksonia, Saksonia Anhalt, oraz Hesja pozostał w grupie krain związkowych, gdzie w konstytucjach usunięto wszelkie słowa dotyczące Boga. Politycy reprezentujący Szlezwik Holsztyn stwierdzili, że odniesienie do Boga w lokalnych konstytucjach jest po prostu zbędne, a posłowie powinni pozostać neutralni światopoglądowo. Przeciwko obecności Boga w konstytucji szlezwicko-holsztyńskiej opowiedziała się także część senatorów z teoretycznie chrześcijańskiej CDU.

Co prawda w federalnej konstytucji w preambule ciągle jest zapisane odniesienie do Boga, ale patrząc na obecnych polityków i słuchając ich krytycznych wypowiedzi na ten temat, wyraźnie widać, że i tu nastąpią zmiany.

Na razie preambuła brzmi następująco:

Preambuła niemieckiej konstytucji.

Naród Niemiecki, świadom swojej odpowiedzialności przed Bogiem i ludźmi, ogarnięty wolą służenia pokojowi na świecie jako równoprawny członek zjednoczonej Europy, nadał sobie mocą prawa do stanowienia konstytucji niniejszą Ustawę Zasadniczą. Obywatele niemieccy w krajach: Badenii-Wirtembergii, Bawarii, Berlina, Brandenburgii, Bremy, Dolnej Saksonii, Hamburga, Hesji, Kraju Saary, Meklemburgii-Pomorza Przedniego, Nadrenii-Palatynatu, Północnej Nadrenii-Westfalii, Saksonii, Saksonii-Anhalt, Szlezwiku Holsztyna i Turyngii, w oparciu o zasadę swobodnego samostanowienia dopełnili dzieła zjednoczenia i wolności Niemiec. Tym samym niniejsza Ustawa Zasadnicza obowiązuje w odniesieniu do całego Narodu Niemieckiego.

…Ale jak długo jeszcze?

Waldemar Maszewski.

(org.polska.press)

Głównymi tematami rozmowy była kontynuacja dotychczasowej współpracy, w dziedzinie kulturalnej, gospodarczej i ochrony klimatu. Omówiono kwestie nauczania języka polskiego w hanowerskich szkołach publicznych a także możliwości współpracy w ramach partnerstwa miast Poznań-Hanower.

Informacja – facebook / Konsul Generalny RP w Hamburgu

Najpierw doszło do zamieszania wokół szczepionki Johnson&Johnson, której zaletą miało być to, że jedna dawka wystarczała, aby być w pełni zaszczepionym. Ponad trzy miliony Niemców przyjmując w jednej dawce szczepionkę firmy Johnson&Johnson było przekonanych, że są w pełni zaszczepione. Jakież było ich zdziwienie, gdy kilkanaście dni temu Federalne Ministerstwo Zdrowia ogłosiło, że osoby, które do tej pory zaszczepiły się jedną dawką tej szczepionki, status zaszczepionego uzyskają dopiero wtedy, gdy przyjmą jeszcze drugie szczepienie i to najlepiej szczepionką mRNA (Biontech/Pfizer lub Moderna). Uzyskanie statusu w pełni zaszczepionego jest w Niemczech niezbędne, aby wejść do kawiarni, restauracji, wielu sklepów i zakładów usługowych, a także samolotu. Po zmianie decyzji w sprawie szczepionki Johnson&Johnson okazało się także, że tysiące obywateli utraciło status wzmocnionego, czyli “zaszczepionego dawką przypominającą”. Według nowych przepisów uzyskają ten status dopiero przy trzecim szczepieniu. Teraz w wyniku błędnych decyzji władz osoby te nie mogą korzystać z wielu usług, przysługującym grupie osób zaszczepionych dawką przypominającą.

O połowę skrócono “Status ozdrowieńca”.

Niemieckie władze podjęły jeszcze jedną kontrowersyjną i nagła decyzję. Zadecydowały o skróceniu z sześciu do trzech miesięcy statusu ozdrowieńca dla osób, które przeszły infekcję koronawirusem. Obecnie każdy obywatel po 90 dniach od zakażenia nie będzie już uznawany za ozdrowieńca. Status ten daje wiele przywilejów, bowiem jest traktowany na równi ze statusem osoby w pełni zaszczepionej. Nagle miliony ludzi utraciło wiele możliwości w kwestii dostępu do życia społecznego. Złość i niezadowolenie wzrosły jeszcze bardziej po informacjach, że to co dotyczy “zwykłych obywateli” nie dotyczy parlamentarzystów. Bundestag potwierdził, że wszyscy posłowie niezmiennie nadal przez sześć miesięcy od zakażenia koronawirusem będą mieć status ozdrowieńca.

Minister zdrowia pod obstrzałem krytyki.

W poniedziałek odbył się kolejny szczyt kanclerza Niemiec Olafa Scholza z premierami landów w sprawie walki z pandemią. Tym razem na rząd federalny i na ministra zdrowia Karla Lauterbacha posypała się niespotykana do tej pory masowa krytyka, nawet ze strony landów rządzonych przez socjaldemokratów. Zarzucano rządowi niekompetencję oraz prowadzenie błędnej i niezrozumiałej polityki w sprawie szczepień. Podczas szczytu nie podjęto żadnych nowych środków i utrzymano zaostrzenia socjalne na obecnym poziomie.

Ludzie wychodzą na ulice.

Jak twierdzą media w ciągu minionego tygodnia dochodziło do setek demonstracji ulicznych w całym kraju. Według danych policji we wszystkich landach wzięło w nich udział ponad 320 tys. ludzi.

Największe demonstracje odbyły się w Berlinie (ok. 7 tys. uczestników) w Rostoku (3 tys.), Hamburgu (4 tys.), Monachium, Dreźnie, Hanowerze a nawet w niemieckim Zgorzelcu, gdzie według policji udział w akcjach protestacyjnych wzięło ponad 10 tys. osób. Media niemieckie zgodnie (z nielicznymi wyjątkami) twierdzą, że uczestnicy tych demonstracji to prowokatorzy. Sami uczestnicy zapewniają, że nie są ani prowokatorami, ani anarchistami, czy antyszczepionkowcami – oni domagają się konstytucyjnych praw, wolności i wolnego wyboru. Faktem jest, że w Niemczech od kilku dni prowadzona jest poważna dyskusja nad wprowadzeniem powszechnego obowiązku szczepień. 26-go stycznia odbyła się pierwsza debata parlamentarna na ten temat. Coraz więcej zwolenników opowiada się za wprowadzeniem austriackiego rozwiązania, gdzie szczepienia przeciwko koronawirusowi są obowiązkowe dla wszystkich powyżej osiemnastego roku życia. Za nie zaszczepienie jest przewidziana kara 3600 euro.

wam.

Jeszcze kilkanaście lat temu nikomu w Niemczech nie przyszłoby do głowy zakazywać budowy lub nakazywać rozbiórkę pomnika “Żelaznego Kanclerza” – czyli Otto von Bismarcka, ale dzisiejsza poprawność polityczna nakazuje ponowną i to bardzo krytyczną ocenę tej postaci historycznej.

Stowarzyszenie chóralne z Budziszyna (“Verein fuer Liedgut und Heimatpflege” – Organizacja ta jest ściśle powiązana z partią AfD. Często występuje na ich wiecach i partyjnych zjazdach) chce odbudować i ponownie postawić w lesie pod miastem na szczycie łużyckiej góry Czorneboh (ok. 30 km od polskiej granicy) pomnik Otto von Bismarcka. Do 1950 roku w tym miejscu jeszcze stał pomnik “Żelaznego Kanclerza” autorstwa czesko-niemieckiego rzeźbiarza Antona Schwarza. Na początku lat pięćdziesiątych pomnik został całkowicie zniszczony. Stowarzyszenie “Verein fuer Liedgut und Heimatpflege” potwierdza, że ich zamiarem jest odrestaurowanie i ponowne wzniesienie “barbarzyńsko zniszczonego” pomnika kanclerza Otto von Bismarcka. Szefowa stowarzyszenie Monika Maschinsky przyznała, że gdyby pomnik udało się ponownie postawić, to zostałaby oddana sprawiedliwość przede wszystkim twórcy pomnika. Niemieckie media nie wierzą w prawdziwość tych słów. Odbudowę pomnika popiera burmistrz Budziszyna Alexander Arens, który ostrą dyskusję na ten temat nazwał “zwykłą histerią”. “Głosowałem za pomnikiem, bowiem musimy zmierzyć się z naszą historią, a dla mnie faktem jest to, że Bismarck nie był zbrodniarzem i nie powinniśmy go tak traktować”.

Protestują “Serbołużyczanie”.

Naukowcy z Instytutu Serbołużyckiego (Serbski Institut) wystosowali oficjalny protest. W liście otwartym wyrazili swoje oburzenie i niezrozumienie dla planu odbudowy pomnika w Budziszynie. Ich zdaniem dążenie do odbudowy pomnika jest dowodem na niemiecką relatywizację historii. Przedstawiciele Instytutu przypominają, że kanclerz Otto von Bismarck był postacią historyczną, która “w najmniejszym stopniu nie nadaje się jako pozytywny punkt odniesienia dla kultury pamięci demokratycznego, solidarnego i kosmopolitycznego społeczeństwa”. W liście otwartym czytamy, że “Otto von Bismarck – premier Prus i kanclerz Niemiec – był zwolennikiem nacjonalistycznego państwa autorytarnego, który na zewnątrz rządził krwią i żelazem, a wewnątrz marchewką i kijem. Zdaniem autorów protestu – chwaląc politykę społeczną Bismarcka popiera się automatycznie “Kulturkampf i niemieckie zapędy kolonialne”.

Naukowcy z instytutu zaznaczają, że polityka Bismarcka skierowana była przeciwko katolikom, liberałom, socjaldemokratom oraz mniejszościom narodowym i dążyła do całkowitej germanizacji. Sygnatariusze listu cytują słowa Otto von Bismarcka, pochodzące z jego listu do siostry: “Bijcie Polaków tak długo, dopóki nie utracą wiary w sens życia; współczuję im ich sytuacji, ale jeśli chcemy przetrwać, nie możemy zrobić nic innego, jak tylko ich wytępić. Wilk nic nie poradzi na to, że Bóg go stworzył jakim jest, a jednak do wilka strzela się, kiedy tylko można”. Naukowcy z Instytutu Serbołużyckiego przypominają, że “Żelazny Kanclerz” za wszelką cenę chciał zgermanizować także Łużyczan na Łużycach, jak i innych mniejszości narodowych w Niemczech.

To będzie koń trojański.

Do protestu przeciwko odbudowie pomnika kontrowersyjnego kanclerza dołączyli także przedstawiciele Związku Serbów Łużyckich Domowina. Oni również nie chcą powrotu Bismarcka – nawet na pomniku. Zdaniem członków “Domowiny” pomnik Bismarcka to swoisty koń trojański, który może stać się nowym miejscem kultu dla prawicowych ekstremistów, gardzących demokracją. Prezes Związku Serbów Łużyckich Domowina – David Statnik powiedział, że nie chce takiego prezentu.

Bismarck z Hamburgu – też zaczął przeszkadzać.

Przez lata ponad trzydziestometrowy granitowy pomnik Otto von Bismarcka stał w Hamburgu nad Łabą nikomu nie przeszkadzając. Kilka miesięcy temu rozpoczęła się renowacja pomnika. I nagle odezwały się głosy hamburskiej lewicy i członków organizacji “Black Lives Matter” żądając jego rozbiórki. “Fakt, że pomimo znanych okropności, jakich dopuścił się w przeszłości Bismarck, jego pomnik nadal stoi w Hamburgu, jest wielkim wstydem dla całego miasta” – stwierdził rzecznik prasowy organizacji. Jeden z hamburskich pastorów ewangelickich Ulrich Henschel proponuje, aby Bismarckowi z pomnika ścięto głowę i następnie ułożono ją na ziemi obok. Jego zdaniem – to byłby odpowiedni symbol sprzeciwu wobec polityki “Żelaznego Kanclerza”. Hamburski senator ds. kultury także jest przekonany, że obecny pomnik Bismarcka musi zostać zmieniony. Jego zdaniem ewentualne sama tablica z informacjami o polityce Bismarcka nie wystarczy. Obecnie na temat przyszłości pomnika trwają dyskusje władz miasta z organizacji społecznymi oraz z artystami.

Pomnik pozostaje.

Władze miasta postanowiły, że pomnik pozostanie na swoim miejscu i za około 10 milionów euro dokończą remont pomnika. W przyszłym roku renowacja ma zostać ukończona. Hamburski pomnik Otto von Bismarcka ma 34 metry wysokości, ale sam posąg mierzy 15 metrów. Reszta to gigantyczny cokół. W czasach nazistowskich na froncie cokołu umieszczona była swastyka a w środku był potężny schron przeciwlotniczy. Nie zostały jeszcze podjęte decyzje, co stanie się z pomnikiem i cokołem. Padają propozycje, aby w tym miejscu stworzyć historyczne centrum naukowe

(art. ukazał się w “Samym Życiu”) Waldemar Maszewski

“Smutny” w tym dniu niemiecki grób.

Niemcy dzień “Wszystkich Świętych” (podobnie jak i inne święta) nie obchodzą tak pięknie jak Polacy. Na tutejszych cmentarzach można odnotować istnienie “Wszystkich Świętych”, ale tej “polskiej” atmosfery zdecydowanie brakuje. Ewangelicy obchodzą “Totensonntag” (wolnme tłumaczenie: wieczna niedziela). Jest to ostatnia niedziela protestanckiego roku kościelnego w Niemczech. “Totensonntag” został ustanowiony przez pruskiego króla Fryderyka Wilhelma III z 1816 dla wspomnienia poległych w czasie wojny napoleońskiej. Początkowo obchodzono ten dzień tylko w Niemczech, a później zaczęto obchodzić także i w sąsiednich krajach.

 Także polska placówka dyplomatyczna uczciła ten dzień.

Tradycyjnie Dzień Wszystkich Świętych Konsul Generalny RP Paweł Jaworski uczcił wraz z przedstawicielami Polskiej Misji Katolickiej w Hamburgu składając kwiaty i zapalając znicze na polskich kwaterach wojennych na terenie hamburskiego cmentarza Ohlsdorf.

wam. (Polski Konsulat w Hamburgu)

Niemieckich “genderowych” bzdur c. d. W samolotach Lufthansy zakazane będzie pozdrowienie “Panie i Panowie witamy na pokładzie”. Teraz powitanie będzie brzmiało “Drodzy pasażerowie witamy na pokładzie”.

To nie żarty to prawda. Lufthansa rezygnuje z powitalnego rutynowego zwrotu “panie i panowie witamy na pokładzie”, bowiem ustalono, że komunikacja w samolotach musi być neutralna płciowo … chociaż nikt tak do końca nie wie co to tak na prawdę oznacza. Jak poinformował rzecznik prasowy Lufthansy dla firmy ważne jest aby w pozdrowieniu uwzględnieni zostali wszystkich. Jak pisze “Bild Zeitung” od dzisiaj w zależności od pory dnia obowiązywać będą następujące formy pozdrowień pasażerów: “Szanowni Państwo (lub goście) dzień dobry (lub dobry wieczór”) witamy na pokładzie. Dozwolona będzie też krótka forma powitania “Witamy na pokładzie”. O tym które pozdrowienia wybrać ma zadecydować szef kabiny w samolocie.

Jeszcze jeden dziwoląg.

Z kolei w Hamburgu w środkach komunikacji miejskiej jazda bez biletu nie będzie mogła być nazywana “Schwarzfhren” (jazda na czarno)…. Jest to zbyt rasistowskie…. Podobno. Nie wiemy, dokąd zmierza ta “genderową poprawność językowa”, ale duża część społeczeństwa (nie wiem, czy żartują, czy tak na poważnie) już obawia się, że wkrótce trzeba będzie zmienić nazwę “Schwarzwald”, “Schwarzbrot” i inne podobne. To idzie w bardzo złym kierunku.

Wam.

Synagoga w Hamburgu. Do ataku doszło pomimo znajdującego się obok posterunku policji.

Jak wynika ze statystyk w Niemczech codziennie dochodzi do pięciu ataków na tle antysemickim. (Są to ataki na Żydów lub na obiekty żydowskie). Do takiego ataku doszło 4-go października przed synagogą w Hamburgu.

Niemiec pochodzący z Kazachstanu w okolicy hamburskiej synagogi zaatakował szpadlem i ciężko ranił żydowskiego studenta. Pełnomocnik rządu ds. walki z antysemityzmem Felix Klein w kilku wywiadach stwierdził, że w Niemczech nadal powszechny jest antysemityzm. Klein twierdzi, że antysemityzm jest zakorzeniony w niemieckim społeczeństwie. Pełnomocnik żąda szerszej kontroli wszystkich żydowskich obiektów na terenie Niemiec. Przedstawiciele żydowskich gmin są zszokowani hamburskim atakiem.

wam.