Po raz pierwszy w historii młoda Polonia z całego świata spotka się w jednym miejscu – w Warszawie. Od 17 do 20 lipca, na kampusie SGGW, ponad 1000 osób
z 46 krajów i 6 kontynentów weźmie udział w globalnym święcie polskiej diaspory. W programie – panele dyskusyjne, koncerty, warsztaty, wymiana doświadczeń
i wspólne odkrywanie współczesnej Polski.

– Chcemy, aby młoda Polonia odkryła siłę i potencjał Polski, ale też potęgę integracji nowego pokolenia Polaków rozsianych po całym świecie. To będzie wydarzenie pełne rozmów z wybitnymi postaciami kultury, nauki, polityki i biznesu. Ale przede wszystkim – święto młodej Polonii, pełne radości, muzyki, przyjaźni i żywego przeżywania polskości – podkreśla Marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska, patronująca wydarzeniu z ramienia izby wyższej polskiego parlamentu. Pani Marszałek osobiście powita uczestników i otworzy Pierwsze Światowe Spotkanie Młodej Polonii – Polonia_Camp 2025.

Spotkajmy się tam, gdzie bije nasze serce!

Polonia_Camp 2025 to wspólna przestrzeń odkrywania tożsamości, gdzie każdy odnajdzie coś dla siebie – w polskich dźwiękach, smakach i historiach. Uczestników łączy wspólne dziedzictwo, a także ciekawość współczesnej Polski. Spotkanie będzie źródłem inspiracji do aktywnego włączania się w polskie życie społeczne, kulturalne
i gospodarcze.

Dla Leticii Zavadzki z Cruz Machado w Brazylii, uczestniczki Polonia_Camp 2025, to podróż do źródeł tożsamości – Mam polskie korzenie i chciałabym wziąć udział w wydarzeniu, aby zdobyć wiedzę na temat języka i kultury, które tak bardzo podzielam – mówi. Leticia jest nauczycielką i potomkinią polskich emigrantów – miłość do języka i kultury polskiej płynie w jej żyłach.

Z kolei Anton Wojewódzki z Mołdawii mówi po polsku ze swobodą i marzy o karierze w sektorze IT w Polsce – W przyszłości chciałbym tu studiować i mieszkać oraz pracować jako programista – ujawnia.

Podczas Polonia_Camp 2025 odbędą się koncerty największych polskich gwiazd.
Na scenie zobaczymy m.in. Natalię Przybysz, Justynę Steczkowską oraz L.U.C Rebel Babel Orchestra. Usłyszymy również piosenki Kory Jackowskiej i Agnieszki Osieckiej. Przewidziane są także: DJ-set Hirka Wrony, kino letnie pod gwiazdami oraz spektakl teatralny ”Niedźwiedź Wojtek”.

Polonia_Camp 2025 – pomysły z szansą na realizację

Przez cały czas trwania wydarzenia dostępna będzie strefa wystawiennicza zaprojektowana z myślą o młodych uczestnikach, którzy chcą zbudować relacje, zaplanować ścieżkę kariery, znaleźć inspirację na przyszłość, nawiązać kontakty, pogłębić wiedzę na temat polskiej nauki, kultury i historii lub po prostu lepiej poznać współczesną Polskę, aby móc opowiedzieć o niej w kraju zamieszkania.

Liczne punkty informacyjne pozwolą młodzieży polonijnej zapoznać się z ofertą czołowych krajowych uczelni – m.in. Szkoły Głównej Handlowej, Uniwersytetów Warszawskiego i Jagiellońskiego – a także instytucji rządowych i samorządowych.

Jak podkreślają organizatorzy, Polonia_Camp 2025 ma na celu zainspirowanie młodych Polaków mieszkających za granicą do większego zaangażowania w wymianę doświadczeń oraz do wspólnej refleksji nad przyszłością Polonii
i miejscem Polski w świecie. Spotkanie otwiera drzwi do współpracy, która wykracza poza dotychczasowe schematy i prowadzi do nowych inicjatyw podejmowanych przez młodych ludzi w kraju ich zamieszkania lub w Polsce.

Polonia_Camp ma ambicję stać się cyklicznym punktem w kalendarzu wydarzeń polonijnych.

Organizatorem Polonia_Camp 2025 jest Stowarzyszenie „Wspólnota Polska”
w partnerstwie z Fundacją „Pomoc Polakom na Wschodzie” im. Jana Olszewskiego oraz Fundacją Instytutem Spraw Publicznych.

Wydarzenie jest objęte patronatem Marszałek Senatu Małgorzaty Kidawy-Błońskiej
i jest dofinansowane w ramach konkursu realizowanego przez Senat RP – „Senat – Polonia 2025”.

Kontakt dla mediów:

Wojciech Kwilecki

Komisja Europejska przyjęła Europejski Pakt Oceaniczny, kompleksową strategię mającą na celu lepszą ochronę oceanu i promowanie niebieskiej gospodarki. Zakłada on dekarbonizację wszystkich flot rybackich w obrębie Unii Europejskiej, co będzie stanowiło dobicie tego sektora w imię chorej ideologii klimatyzmu.

NASTĘPNA GŁUPOTA: FuelEU Maritime to rozporządzenie, które weszło w życie 1 stycznia 2025 r. i zostało przyjęte przez UE w celu zwiększenia udziału paliw odnawialnych i niskoemisyjnych w miksie paliwowym międzynarodowego transportu morskiego w UE. FuelEU Maritime ustala wymagania dotyczące średniej rocznej intensywności emisji gazów cieplarnianych w energii wykorzystywanej przez statki pływające w obrębie UE lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG). Intensywność ta jest mierzona jako emisja gazów cieplarnianych na jednostkę energii (gCO2e/MJ), a emisje gazów cieplarnianych są obliczane w perspektywie „od studni do przebudzenia”. Obliczenia uwzględniają emisje związane z wydobyciem, uprawą, produkcją i transportem paliwa, oprócz emisji z energii wykorzystywanej na pokładzie statku.

Już wcześniej Unia Europejska w ramach pakietu Fit for 55 przyjęła rozporządzenie FuelEU Maritime, promujące stosowanie odnawialnych i niskoemisyjnych paliw w transporcie morskim. Jego celem jest zmniejszenie o 80 proc. emisji CO2 z paliw stosowanych w transporcie morskim do 2050 roku. Strategia Międzynarodowej Organizacji Morskiej zakłada, że w 2050 roku transport morski ma być już neutralny klimatycznie. Sformułowano też cele pośrednie zakładające zmniejszenie całkowitej rocznej emisji gazów cieplarnianych z żeglugi międzynarodowej o 30 proc. (lub co najmniej 20 proc.) do 2030 roku i o 80 proc. (lub co najmniej 70 proc.) do 2040 w porównaniu z 2008 rokiem. Wszystkie te regulacje dotyczyły transportu pasażerskiego i towarowego i dopiero Europejski Pakt Oceaniczny wyszczególnia kutry rybackie jako obiekt dekarbonizacji. Zresztą powiedziała o tym sama Ursula von der Leyen: „Pakt Oceaniczny pomoże naszym flotom rybackim zmodernizować się i zdekarbonizować”.

Szefowa Komisji Europejskiej dodała: „Oczywiście, zdekarbonizowanie naszych flot rybackich jest absolutnie racjonalne, jeśli chcemy, aby nasz sojusznik, Ocean, magazynował CO2 i nie był już dłużej dotknięty zanieczyszczeniami. Będziemy wspierać wykwalifikowaną siłę roboczą nowej generacji i wyrównamy szanse z naszymi międzynarodowymi konkurentami. Pakt pomoże również społecznościom przybrzeżnym budować nowe modele biznesowe, które przyniosą korzyści zarówno naturze, jak i ludziom”.

Kompromitacja szefowej KE

Argumentacja Ursuli von der Leyen nie wytrzymuje konfrontacji z rzeczywistością. Po pierwsze właścicieli kutrów – w szczególności tych na Morzu Bałtyckim – nie stać na to, aby przerabiać ich napęd na paliwo, które KE uzna za ekologiczne. Połowy bardzo często są słabe, nie posiadają zatem zasobów pieniężnych na tego typu inwestycje. To po pierwsze, po drugie zaś Ursula von der Leyen wykazała się brakiem podstawowej wiedzy na temat oceanów, ponieważ one nigdy nie będą „magazynami” CO2, jako że są głównymi emiterami tego gazu. Również w przypadku Paktu Oceanicznego widać wyraźnie, że ideologia nadal przysłania zdrowy rozsądek. To jednak nie koniec absurdów.

Farmy wiatrowe wzdłuż wszystkich wybrzeży UE?

„Społeczności przybrzeżne są siłą napędową zrównoważonej i konkurencyjnej gospodarki niebieskiej. Dostarczają Europejczykom zdrową i zrównoważoną żywność oraz czystą i niedrogą energię odnawialną pochodzącą z morza. Zapewnienie przyszłości tym społecznościom jest zatem kluczowe. Komisja przedstawi specjalną strategię rozwoju i odporności społeczności przybrzeżnych UE oraz przeprowadzi konsultacje z zainteresowanymi stronami w sprawie nowej strategii dla wysp, a także zaktualizowanej strategii dla regionów najbardziej oddalonych. Ponadto Komisja przedstawi wniosek w sprawie utworzenia europejskich rezerw niebieskiego węgla” – czytamy w nocie prasowej Komisji Europejskiej.

Widać zatem wyraźnie, że KE nadal zamierza stawiać na energię z morskich farm wiatrowych oraz „zrównoważoną żywność” czyli zgodną z założeniami Zielonego Ładu. Każda inicjatywa Komisji Europejskiej, również niewinnie brzmiący Pakt Oceaniczny, przybliża nas do klimatycznego kagańca tworzonego europejskiego superpaństwa. Warto dodać, że KE zamierza zwiększyć nadzór nad statkami do połowów przy wykorzystaniu satelitów i AI. Może się zatem okazać, iż jeśli algorytm uzna, że dana jednostka przekroczyła swój limit CO2, nie otrzyma pozwolenia na opuszczenie portu. Tym sposobem odetnie się przynajmniej część rybaków od możliwości połowów ryb i branża ta będzie się zwijać, dzieląc los innych, w które KE uderza swoją nieodpowiedzialną polityką.

Anna Wiejak

współpraca: W. Maszewski

Publikacja dzięki:

Magazyn Optyka Schumana (Schuman Optics Magazine)

wydawany przez Instytut Myśli Schumana.

Przedstawiciele państw członkowskich w Specjalnym Komitecie ds. Rolnictwa (SCA) zatwierdzili mandat negocjacyjny Rady w sprawie ukierunkowanej zmiany rozporządzenia w sprawie wspólnej organizacji rynku produktów rolnych (CMO) i dwóch innych aktów regulujących wspólną politykę rolną. Zmiany te mają na celu stawienie czoła rosnącym wyzwaniom, przed którymi stoją rolnicy, i wzmocnienie ich pozycji w łańcuchu dostaw żywności. Są jednak niewystarczające, aby zapewnić rolnikom konkurencyjność i dobrą pozycję na rynku w sytuacji napływu produktów rolnych z Ukrainy.

Proponowane przepisy mają na celu zapewnienie rolnikom silniejszej pozycji negocjacyjnej, aby potężni aktorzy w łańcuchu dostaw żywności nie narzucali im niekorzystnych warunków. Zdaniem autorów zmian, poprzez wzmocnienie pozycji rolników zaktualizowane przepisy przyczynią się do stabilizacji ich dochodów i zapewnienia sprawiedliwszych środków do życia w rolnictwie.

Proponowane zmiany w rozporządzeniu CMO skupiają się na kilku kluczowych obszarach, aby wzmocnić rolę rolników w łańcuchu dostaw żywności poprzez: wprowadzenie obowiązku zawierania pisemnych umów między rolnikami a nabywcami oraz ulepszenie sposobu, w jaki umowy długoterminowe uwzględniają rozwój rynku, wahania kosztów i warunki ekonomiczne; wprowadzenie klauzuli rewizyjnej w umowach długoterminowych w celu lepszej ochrony rolników w dłuższej perspektywie i zapewnienia, że nie zostaną oni uwięzieni na niekorzystnych warunkach; usprawnienie przepisów dotyczących prawnego uznawania organizacji producentów wzmocnienie organizacji producentów i ich stowarzyszeń poprzez umożliwienie państwom członkowskim przyznawania im większego wsparcia finansowego za pośrednictwem interwencji sektorowych WPR; zachęcanie młodych i nowych rolników do przystępowania do uznanych organizacji producentów za pośrednictwem zachęt; określenie warunków stosowania fakultatywnych terminów, takich jak „sprawiedliwy”, „równy” i „krótki łańcuch dostaw” podczas wprowadzania do obrotu produktów rolnych.

Od reguły będą wyjątki

Rada popiera główne elementy i nadrzędne cele wniosku, sugeruje jednak szereg usprawnień w swoim mandacie negocjacyjnym.

Komisja zaproponowała wprowadzenie obowiązkowych pisemnych umów dla każdej dostawy produktów rolnych, z pewnymi wyjątkami.

W swoim mandacie Rada zaproponowała szereg poprawek wyjaśniających, kogo obejmuje obowiązek zawierania pisemnych umów. Wprowadziła również dalsze wyjątki, w celu zapewnienia państwom członkowskim większej elastyczności w dostosowywaniu obowiązku do ich konkretnych potrzeb, w zależności od sektora i produktu.

W szczególności państwa członkowskie będą mogły zdecydować, że pisemna umowa nie jest konieczna, jeśli pierwszym nabywcą produktów rolnych jest mikro- lub małe przedsiębiorstwo, dostawa towarów następuje i płatność jest dokonywana w tym samym czasie lub jeśli wartość dostaw nie przekracza maksymalnie 20 000 EUR.

Wsparcie finansowe

KE przewiduje również wprowadzenie możliwości przyznania unijnego wsparcia finansowego Państwom Członkowskim na środki podejmowane przez operatorów w okresach poważnych nierównowag rynkowych; oraz poprawę stopnia organizacji sektora rolnego w Państwach Członkowskich poprzez wsparcie organizacji producentów wdrażających programy operacyjne i poprawę absorpcji interwencji sektorowych. W praktyce będzie to oznaczać zielone światło dla dofinansowania produkcji rolnej przez państwa członkowskie, co siłą rzeczy musi doprowadzić do pogłębienia nierówności między nowymi a starymi członkami UE.

Pomoc finansowa Unii dla organizacji producentów owoców i warzyw zatwierdzona przez Państwa Członkowskie na realizację programów operacyjnych będzie wprawdzie ograniczona do pewnego procentu (od 4,1% do 5,5% w zależności od rodzaju beneficjentów i realizowanych celów) wartości produkcji wprowadzonej do obrotu przez te organizacje producentów, ale nie od dziś wiadomo, że w Unii są równi i równiejsi.

Wniosek zawiera przepisy dające Państwom Członkowskim pewien stopień elastyczności w odniesieniu do alokacji finansowych na rodzaje interwencji w formie płatności bezpośrednich i na rodzaje interwencji w „innych” sektorach. Środki udostępnione na pomoc finansową Unii dla organizacji producentów działających w „innych” sektorach będą ograniczone do kwot przekazanych (w granicach odpowiednich przepisów prawnych) z płatności bezpośrednich ustalonych przez Państwa Członkowskie i zatwierdzonych przez Komisję. W przypadku gdy Państwa Członkowskie zdecydują się na skorzystanie z tej elastyczności, będzie ona miała wpływ wyłącznie na alokację płatności bezpośrednich i „innych” sektorów, a zmiana pozostanie w ramach EFRG. Autorzy poprawek przyznają, że na obecnym etapie nie można określić wpływu, jaki ta regulacja będzie miała na rolnictwo.

Klauzula rewizyjna

Ponadto rolnicy mogliby uruchomić klauzulę rewizyjną dla długoterminowych umów po 12 miesiącach, zamiast sześciu miesięcy proponowanych przez Komisję. Ma to na celu zagwarantowanie przewidywalności i stabilności w łańcuchu dostaw, przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony rolników, w szczególności w sytuacjach, gdy cena, jaką otrzymują za swoje produkty, nie pokrywa już kosztów produkcji. Problem w tym, że KE nie podejmuje działań mających na celu realną stabilizację rynku i cen.

Komisja zaproponowała ustanowienie obowiązkowych mechanizmów mediacji między rolnikami a ich nabywcami, aby zachęcić strony do polubownego rozwiązania sporów w przypadku sporów dotyczących zawarcia lub przeglądu pisemnej umowy. Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne i uszanować szczególną sytuację państw członkowskich, Rada zgodziła się, że mechanizmy mediacji powinny być dobrowolne, co oznacza, że to państwa członkowskie będą decydować, czy je ustanowić.

„Rolnicy odgrywają kluczową rolę w naszym życiu, ale pozostają najsłabszym ogniwem w łańcuchu dostaw żywności rolnej. Nowe przepisy mają na celu poprawę ich siły przetargowej, zapewniając im uczciwe i godne życie dzięki ciężkiej pracy. Ostatecznym celem jest przywrócenie zaufania w całym łańcuchu dostaw żywności” – przekonywał polski minister rolnictwa Czesław Siekierski. Problem w tym, że najbardziej palące problemy europejskiego rolnictwa w postaci szeroko rozumianego Zielonego Ładu nadal pozostają nierozwiązane. Nierozwiązany pozostaje także problem braku konkurencyjności produktów rolnych UE względem tych pochodzących z terytorium Ukrainy. Rolnicy nadal są dobijani unijnymi daninami, restrykcjami środowiskowymi i rozbudowaną do granic możliwości biurokracją.

Wprawdzie KE wprowadziła program uproszczeń, ale jest on nakierowany głównie na tych rolników, którzy w swojej pracy dostosowują się do ideologicznych planów eurokratów. Aby uczynić go bardziej atrakcyjnym, roczna ryczałtowa wypłata – czyli pojedyncza, roczna wypłata – limit dla małych rolników zostanie zwiększony z 1250 do 2500 euro. Celem tych płatności dla małych rolników jest promowanie bardziej zrównoważonego podziału wsparcia, wzmocnienie witalności obszarów wiejskich, na których małe gospodarstwa odgrywają kluczową rolę gospodarczą, oraz zmniejszenie obciążeń administracyjnych zarówno dla rolników, jak i władz. Ci rolnicy będą również zwolnieni z niektórych przepisów środowiskowych (warunkowość), podczas gdy mogą korzystać z płatności, które nagradzają przyjazne dla środowiska rolnictwo (eko-programy).

Pakiet uproszczeń ma na celu lepsze dostosowanie zróżnicowanych praktyk rolniczych i lokalnych warunków, przy jednoczesnym zmniejszeniu nakładania się z obowiązującymi przepisami krajowymi.

Na przykład certyfikowane gospodarstwa ekologiczne będą automatycznie uznawane za spełniające niektóre wymogi UE dotyczące ochrony środowiska w celu uzyskania finansowania.

W przypadku niektórych bardziej wymagających wymogów rolnicy mogą skorzystać z zachęt do ochrony torfowisk i terenów podmokłych, zgodnie z zasadami dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska 2 (GAEC 2).

Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne związane z kontrolami, kontrole zostaną usprawnione dzięki wykorzystaniu satelity i technologii. Ponadto zostanie wprowadzona nowa zasada: tylko jedna kontrola na miejscu rocznie na gospodarstwo. Oznacza to wprowadzenie totalnej inwigilacji obszarów rolnych pod pozorem przestrzegania prawa. Owa inwigilacja ma zostać zagwarantowana przez państwo członkowskie, a oficjalnym powodem jest chęć zmniejszenia kosztów administracyjnych.

Anna Wiejak

Publikacja dzięki:

Magazyn Optyka Schumana (Schuman Optics Magazine)

wydawany przez Instytut Myśli Schumana.

„Dzięki tej umowie państwa członkowskie będą mogły wdrożyć nowy system zarządzania granicami w celu rejestrowania wjazdu i wyjazdu do strefy Schengen obywateli spoza UE. To dobra wiadomość, która wesprze nasze wysiłki na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa naszych granic” – mówił polski minister spraw wewnętrznych i administracji Tomasz Siemoniak.

Na czym polega system EES?

EES to system informatyczny, który będzie cyfrowo rejestrował wjazdy i wyjazdy, dane z paszportu, odciski palców i wizerunki twarzy obywateli państw trzecich (spoza UE) podróżujących na krótkie pobyty w państwie członkowskim UE. Dzięki temu systemowi kraje UE będą miały dostęp w czasie rzeczywistym do danych osobowych obywateli państw trzecich, historii podróży i informacji o tym, czy przestrzegają oni dozwolonego okresu pobytu w strefie Schengen. W rezultacie EES – zdaniem jego inicjatorów – znacznie zmniejszy prawdopodobieństwo oszustw tożsamościowych i przekroczenia okresu pobytu.

Etapowe wprowadzanie EES pozwala państwom członkowskim zacząć korzystać z jego zabezpieczeń, a służbom granicznym i branży transportowej daje więcej czasu na dostosowanie się do nowej procedury.

„W ramach etapowego wdrażania państwa członkowskie będą stopniowo uruchamiać EES i dążyć do minimalnej rejestracji 10% przejść granicznych po pierwszym miesiącu. Przez pierwsze 60 dni państwa członkowskie mogą uruchamiać EES bez funkcji biometrycznych. Po trzech miesiącach państwa członkowskie powinny uruchamiać EES – z funkcjami biometrycznymi – w co najmniej 35% swoich przejść granicznych. Kraje UE powinny osiągnąć pełną rejestrację wszystkich osób do końca sześciomiesięcznego okresu stopniowego uruchamiania EES” – czytamy w komunikacie.

Do końca okresu przejściowego państwa członkowskie będą nadal ręcznie stemplować dokumenty podróży.

Stopniowe wdrażanie uwzględnia zróżnicowane potrzeby państw członkowskich. Nowe przepisy umożliwiają wdrożenie EES stopniowo w okresie 180 dni, lub zrobienie tego natychmiast, umożliwiając pełne korzystanie z systemu od pierwszego dnia.

Nie wiadomo, kiedy system ruszy

Rozporządzenie nie ustala daty rozpoczęcia stopniowego wdrażania systemu. Będzie to wymagało odrębnej decyzji Komisji Europejskiej.

„Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na obowiązki przewoźników lotniczych, przewoźników morskich i przewoźników międzynarodowych przewożących grupy drogą lądową autokarem, określone w artykule 26(1) Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen i Dyrektywy Rady 2001/51/WE.8 W tym względzie przewoźnicy powinni weryfikować pieczątki umieszczane w dokumentach podróży. Aby zapewnić skuteczną komunikację z przewoźnikami na temat odrębnego stosowania EES na przejściach granicznych, co ostatecznie przyniesie korzyści podróżnym, kluczowe jest, aby państwa członkowskie były przejrzyste w kwestii wdrażania EES na swoich przejściach granicznych” – czytamy w rozporządzeniu.

Wdrożenie systemu EES nie zapobiegnie zatem zjawisku masowej migracji, gdyż zgodnie z Art. 26(1) wiza Schengen lub wiza krajowa, z wyłączeniem tranzytowej wizy lotniskowej, o której mowa w art 2 pkt 5 Wspólnotowego Kodeksu Wizowego, mogą być wydane w celu: turystycznym; odwiedzin; udziału w imprezach sportowych; prowadzenia działalności gospodarczej; korzystania z ochrony czasowej i wielu innych przypadkach. Należy sądzić, że zapis ten będzie wykorzystywany przez migrantów do przedostawania się na teren Unii Europejskiej.

Rozporządzenie nakłada na kraje trzecie obowiązek zgromadzenia danych personalnych niezbędnych do przebywania na terenie Unii Europejskiej.

Jest jeszcze jeden istotny aspekt wprowadzenia tego systemu, a mianowicie inwigilacja. Nikt nie może zagwarantować, że zaraz po migrantach przyjdzie kolej na śledzenie ruchu obywateli wewnątrz UE. Migracja stworzyła problem, przy pomocy którego UE może zechcieć poddać wszystkich obywateli totalnej kontroli „ze względów bezpieczeństwa”.

Nie wydaje się przy tym, aby system EES poprawił bezpieczeństwo. On może najwyżej usprawnić śledzenie dokonywanych przestępstw. Do zagwarantowania bezpieczeństwa potrzebne jest restrykcyjne, konsekwentnie stosowane prawo, tymczasem migranci są w większości krajów Unii Europejskiej zupełnie bezkarni. Już sam fakt, że przedostają się w jej granice nielegalnie i nie spotykają ich za to żadne restrykcje zachęca ich do popełniania dalszych nadużyć, a następnie przestępstw.

Anna Wiejak

Publikacja dzięki:

Magazyn Optyka Schumana (Schuman Optics Magazine)

wydawany przez Instytut Myśli Schumana.

Komisja Europejska przedstawiła Strategię jednolitego rynku. Oficjalnie jej celem jest stworzenie prostszego, płynniejszego i silniejszego europejskiego rynku wewnętrznego. Dokument – jak podkreśla KE – określa działania mające na celu zmniejszenie istniejących barier ograniczających handel wewnątrzunijny i inwestycje. Problem w tym, że największe bariery w prowadzeniu biznesu pozostają w nim albo nietknięte, albo wręcz potraktowane jako cele same w sobie, natomiast sama Strategia ewidentnie jest obliczona na to, aby KE miała ścisły nadzór nad funkcjonowaniem małych i średnich przedsiębiorstw w całej Europie.

I tak Strategia jednolitego rynku koncentruje się na kilku priorytetach. Pierwszym jest likwidacja barier. Strategia, uznając potrzebę pracy nad usunięciem wszystkich barier, koncentruje się na usunięciu 10 najbardziej szkodliwych barier, do jakich zaliczają się w ocenie KE: skomplikowane zakładanie i prowadzenie działalności gospodarczej; złożone przepisy UE; brak odpowiedzialności ze strony państw członkowskich; ograniczone uznawanie kwalifikacji zawodowych; brak wspólnych norm; fragmentaryczne przepisy dotyczące opakowań; brak zgodności produktów; restrykcyjne i rozbieżne regulacje dotyczące usług krajowych; uciążliwe przepisy dotyczące delegowania pracowników do sektorów niskiego ryzyka; nieuzasadnione terytorialne ograniczenia dostaw powodujące wysokie ceny dla konsumentów. Niestety wśród szkodliwych barier w prowadzeniu przedsiębiorstw nie znalazły się: brak stabilizacji prawno-skarbowej, wysokie koszty prowadzenia działalności gospodarczej, faworyzowanie przez struktury unijne jednych przedsiębiorstw kosztem drugich, jak mamy chociażby w przypadku branży transportowej, czy wysokie ceny energii elektrycznej, paliw i gazu związane z panującym w UE zielonym szaleństwem. Więcej nawet, w przyjętej strategii Komisja Europejska podtrzymała zarówno „zielone” opłaty, jak i założenia dyrektywy budynkowej.

Sektor usług

KE postawiła sobie za cel „wnieść nową dynamikę do sektora usług w Europie”. Podkreśla, że „usługi stanowią największą część gospodarki Europy, ale ich handel transgraniczny ulega stagnacji. Strategia koncentruje się na konkretnych sektorach usług i proponuje: przedstawienie ustawy o usługach budowlanych i nowej ustawy UE o dostawach w celu unowocześnienia przepisów zarówno w sektorze budowlanym, jak i w sektorze pocztowym i paczkomatowym”. Nie precyzuje przy tym, na czym owo „unowocześnienie” miałoby polegać. KE chce jednocześnie wesprzeć państwa członkowskie w uwolnieniu regulowanych usług biznesowych od zbędnych regulacji. Nie definiuje jednak, które regulacje uważa za zbędne.

Aby pomóc MŚP w jak najlepszym wykorzystaniu możliwości skalowania jednolitego rynku, Komisja wprowadza nową definicję małych spółek o średniej kapitalizacji (SMC), rozszerzając niektóre korzyści oferowane MŚP (SME) na te SMC. Strategia proponuje ponadto „SME ID”, internetowe narzędzie oferujące prosty sposób weryfikacji statusu MŚP. Ponadto SME Envoy Network będzie promować środki wspierające i ułatwiające działalność MŚP w handlu transgranicznym. Dokument nie podaje, jakie warunki będzie trzeba spełnić, aby otrzymać „SME ID” i czy nie będzie to się wiązało z obostrzeniami w postaci przestrzegania unijnej polityki klimatycznej i społecznej (równość genderowa i parytet genderowy). Prawdopodobieństwo, iż tak właśnie się stanie jest niestety duże.

„Namiestnik” z Brukseli

„Aby korzyści z Jednolitego Rynku stały się bardziej namacalne, ważne jest zwiększenie współwłasności politycznej z Państwami Członkowskimi” – oświadczyła Komisja Europejska. „W tym celu Państwa Członkowskie powinny wyznaczyć wysokiego szczebla przedstawiciela Jednolitego Rynku („Sherpa”), który będzie nadzorował stosowanie przepisów Jednolitego Rynku UE” – dodaje. „Bardziej niż kiedykolwiek, wspólna własność i nadanie priorytetu politycznego Jednolitemu Rynkowi i egzekwowanie jego zasad jest kluczowe. Komisja wzywa zatem Państwa Członkowskie do wyznaczenia wysokiego szczebla Sherpy Jednolitego Rynku w biurze premiera lub prezydenta, z upoważnieniem wobec wszystkich części rządu. Sherpa powinien promować stosowanie zasad Jednolitego Rynku i odgrywać aktywną rolę w zapobieganiu i rozwiązywaniu krajowych barier regulacyjnych i administracyjnych Jednolitego Rynku. Sherpowie powinni również współpracować ze sobą w celu przyspieszenia usuwania barier na Jednolitym Rynku. Aby ułatwić współpracę, Wiceprzewodniczący Wykonawczy Komisji odpowiedzialny za Jednolity Rynek lub jego przedstawiciel będzie wzywał wysokiego szczebla Sherpów Jednolitego Rynku do regularnego spotykania się” – czytamy w Strategii.

Komisja Europejska ewidentnie traktuje wspólny rynek jako swoją własność, natomiast nominowany nowy urzędnik ma zapewnić Komisji Europejskiej większą kontrolę nad państwami członkowskimi i ich gospodarkami, a także nad samymi przedsiębiorstwami, które przecież już wkrótce zostaną poddane instytucji o nazwie AMLA (pozwoli to na wymuszenie sprzedaży dowolnego przedsiębiorstwa, jeżeli organ ten uzna, iż zachodzi chociaż cień możliwości prania brudnych pieniędzy).

KE zresztą tego nie ukrywa: „Proliferacja i mnogość organów regulacyjnych i agencji może przyczynić się do heterogenicznych wymagań i złożonych procedur. Poprawa spójności i dostosowania między organami i Państwami Członkowskimi wspierałaby skuteczniejszy i mniej uciążliwy nadzór nad podmiotami rynkowymi i stosowanie odpowiednich przepisów”. Należy w tym miejscu przypomnieć, że KE nie ma żadnych prerogatyw nadanych jej traktatowo, aby sprawować nadzór nad państwami członkowskimi w obszarze gospodarki, na pewno też nikt nie przyznał jej prawa kontrolować działalności przedsiębiorców. Zaś co do kwestii swobodnego przepływu usług i handlu wystarczy zlikwidować wszystkie nałożone niezgodnie z traktatami przepisy – nie potrzeba żadnych strategii, rozrostu biurokracji, ani wprowadzania dodatkowego nadzoru.

Anna Wiejak

Publikacja dzięki:

Magazyn Optyka Schumana (Schuman Optics Magazine)

wydawany przez Instytut Myśli Schumana.

Prof. Mieczysław Ryba jest historykiem i politologiem, wykładowcą Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Podjęto ważne decyzje o budowie infrastruktury podwójnego zastosowania. Pytanie, czy w związku z tym, co Pan podkreślił, czyli brakiem zaangażowania władz Polski w stosunku zarówno do całego projektu Trójmorza, jak i budowania realnej polskiej obronności, uda się to w ogóle zrealizować?

Nie. Moim zdaniem, widać to było nawet na tym Kongresie Samorządowym Trójmorza sprzed ponad miesiąca, że polski rząd wyraźnie nie jest tym zainteresowany. Nawet w Lublinie Instytut Europy Środkowo-Wschodniej, który z natury rzeczy powinien w tym uczestniczyć, nie brał udziału, żadne ministerstwo, itd. Jeśli patrzymy na ten szczyt, to wiadomym jest, że to jest inicjatywa prezydenta. Prezydent ma tę wizję i wydaje się ona kompatybilna z polityką amerykańską w ogromnej mierze, ale nie z niemiecką. A Tusk chciał alternatywę, czyli powrót do Trójkąta Weimarskiego. Konia z rzędem temu, kto jest w stanie wymienić jakiekolwiek inicjatywy Trójkąta Weimarskiego, który rzekomo miał się odrodzić, a jakoś się nie odrodził, nawet w czasie polskiej prezydencji. Oczywiście wszystko, co się w tej chwili robi, jest ważne na zasadzie takiej, że spodziewamy się, oczekujemy, że zmieni się rząd i będzie można w Polsce realnie pewne rzeczy robić, a nie tylko deklarować.

Czy to, co się zadziało na tym szczycie Trójmorza można określić mianem formuły przetrwania i czy jest nadzieja, że format ten przetrwa do czasu powrotu Polski do współpracy w regionie? Przypomnijmy, że ta współpraca została zawieszona na rzecz zmiany wektorów polityki zagranicznej w kierunku niemieckim.

Czy przetrwa? Pewnie przetrwa, tylko pytanie, ile szans zmarnujemy – szans, które moglibyśmy wykorzystać, w których czas też się liczy? Wszystko się dzieje w czasie. Wszystko się zdekomponowało za czasów Trumpa. Trump zdekomponował ten stary proces globalizacji i się wszystko na nowo układa, więc tutaj Trójmorze powinno odegrać w takiej sytuacji bardzo dużą rolę, proponować różne rozwiązania. Bez Polski Trójmorze nie wyjdzie. Nie ma takiej możliwości. I geografia o tym mówi, i historia, i potencjał. W związku z czym marnujemy czas, ale jest jak jest.

Duże znaczenie będą mieć też wybory prezydenckie, ponieważ prezydent w Polsce ma formalne kompetencje, przynajmniej konstytucyjne w obszarze obronności i polityki zagranicznej, w związku z czym będzie pewien sygnał, czego Polacy chcą w perspektywie międzynarodowej, również w perspektywie Trójmorza, więc to jest ważne. Zobaczymy, jak będzie.

Podczas szczytu padło wiele symbolicznych gestów, ale czy nie zabrakło odniesienia do wspólnoty Roberta Schumana?

Może i tak, natomiast wiadomym jest, że Schuman troszkę co innego robił – nie w takich kategoriach ta jego inicjatywa się realizowała, więc może dlatego. Schuman to jest koncepcja budowy Wspólnoty Europejskiej w rozumieniu przede wszystkim tego, jak to wyglądało wówczas, czyli państw zachodnich. My tu mówimy bardziej o koncepcji jagiellońskiej z różnymi modyfikacjami. To są troszkę inne tradycje.

Ale jednak te wartości, które reprezentował sobą Robert Schuman, są bezcenne tak naprawdę również w budowie polityki jagiellońskiej.

Owszem. Wiadomo, że tak, tylko sobie uczciwie powiedzmy: to, co nazywamy Trójmorzem i szukamy jakichś odniesień historycznych, jest dużo wcześniejsze niż to, co się stało na arenie zachodniej. Unia Polski z Litwą, później cała polityka Jagiellońska, środkowoeuropejska, jednoczenie Europy Środkowej w jeden sojusz polityczny to jest dużo wcześniejszy temat niż EWG, a tym bardziej niż Unia Europejska. Natomiast zgadzam się z panią, że można było sięgnąć do Schumana, ale cóż, jest jak jest.

Stoimy przed widmem domykania się ogólnoeuropejskiego systemu komunistycznego opartego o trzy filary: dekonstrukcję Jacquesa Derridy, trockizm Altiero Spinellego i neomarksizm Nowej Lewicy. Wydaje się, że koncepcja powrotu do myśli Schumana byłaby poniekąd odpowiedzią na te zagrożenia, przynajmniej w tej warstwie ideowej. Jak Pan to ocenia?

Tak, tylko pamiętajmy, że kryzys, o którym pani mówi, to jest kryzys ideowy. On dotyka też krajów środkowoeuropejskich. To nie jest tak, że w każdym kraju w Europie Środkowej dominuje prawica lub rozumienie zagrożenia, jakie idą z neomarksizmu i postmodernizmu. To jest rzecz, którą my powinniśmy, jako Polacy, podnosić, bo chyba największe rozumienie tych spraw jest w katolickiej Polsce.

Czyli teza, że Trójmorze nie przetrwa bez Schumana, jest zbyt daleko idąca?

Tak, bo byli jeszcze przed Schumanem ludzie: Unia Lubelska była przed Schumanem, Unia Horodelska i Unia w Krewie itd. W tym sensie Schuman jest bardzo ważnym elementem, jest bardzo ważnym odniesieniem w rozumieniu chrześcijańskim – czyli wspólnota bazująca na idei chrześcijańskiej. My mamy dłuższą tradycję niż to, co się stało na Zachodzie, o wiele dłuższą, aczkolwiek zapomnianą. Tym niemniej ważną rzeczą byłoby – bo większość tych krajów to są członkowie Unii Europejskiej – odwoływać się do Schumana, i to bardzo mocno.

Rzeczywiście, jako kraje tworzące Trójmorze, mamy te korzenie daleko głębiej zapuszczone w historię. W związku z tym, czy odniesienie się do tych korzeni, szczególnie w kontekście rocznicy, którą przeżywaliśmy niedawno, czyli tysiąclecia Korony Polskiej, nie stanowiłoby początku czegoś, co mogłoby nie tyle może stanowić alternatywę dla Unii Europejskiej, ale stworzyć nową jakość, nową wspólnotę, która mogłaby stać się zaczątkiem ewangelizacji, normalizacji i społecznej stabilizacji w Europie?

Moim zdaniem w jakimś sensie musi to być alternatywa dla Unii Europejskiej, ponieważ Unia Europejska w najmniejszych przejawach swojej działalności dzisiaj nie wykazuje chęci powrotu do tradycji chrześcijańskiej i jest absolutnie poddana Niemcom. Dlatego trzeba zrezygnować z tej naiwności, że się da reformować. Da się, albo nie da, natomiast my powinniśmy myśleć w kategoriach własnej geopolityki, własnego interesu i patrzeć w przyszłość, a przyszłość wcale nie jest taka, jak oni sobie tam zaprojektowali.

Czyli budować na nowo de facto?

Budować w Środkowej Europie siłę, która będzie w stanie być podmiotem w nowej układance geopolitycznej.

A czy my jesteśmy w stanie to zrobić?

Oczywiście, że tak. My gramy poniżej swojego potencjału. Oczywiście trzeba byłoby pomyśleć o wprowadzeniu Amerykanów w cały ten biznes, zaproponować kwestie obronne, produkcję amunicji itd. Widać wyraźnie, że Trump jest tym zainteresowany, czy administracja amerykańska. Ale to trzeba naprawdę długofalowej, konsekwentnej polityki, nawet małymi krokami realizowanej. Jeżeli mówimy o EWG to też była polityka małych kroków.

I o to de facto są te wybory w Polsce. Prawda?

Jeden z aspektów, aczkolwiek być może mało eksponowany, bo wiadomo, że ta kampania rządzi się jakimiś innymi mało merytorycznymi debatami, natomiast istotowo rzecz ujmując rozstrzyga się kwestia, czy Polska chce podmiotową politykę prowadzić, a jeśli podmiotową, to absolutnie musi wracać do tego, co jest jej tradycją geopolityczną, albo być tylko księstwem niemieckim – albo do tradycji Chrobrego, albo do tradycji rozbicia dzielnicowego. Są dwie możliwe drogi.

Rozmawiała Anna Wiejak

Prof. Mieczysław Ryba jest historykiem i politologiem, wykładowcą Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

Publikacja dzięki:

Magazyn Optyka Schumana (Schuman Optics Magazine)

wydawany przez Instytut Myśli Schumana.

Jeżeli ktokolwiek sądził, że Polska w sytuacji zagrożenia czy ataku na swoje granice bezwarunkowo otrzyma pomoc ze strony UE po wdrożeniu wspólnej polityki obronnej, jest w poważnym błędzie. W sprawozdaniu przyjętym w środę 23 głosami za, 9 przeciw i 2 wstrzymującymi się, posłowie do PE z Komisji ds. Budżetu przegłosowali priorytety do długoterminowego budżetu, korzyści z którego poszczególne państwa członkowskie czerpać będą jedynie w sytuacji spełniania kryteriów tzw. praworządności i przestrzegania tzw. unijnych wartości. Oznacza to, że każdy kraj, który zostanie okrzyczany przez eurokratów za niespełniający tych kryteriów, nie otrzyma dostępu do tego, za co sam płaci.

W sprawozdaniu podkreślono, że dostęp do funduszy UE musi być powiązany z poszanowaniem wartości UE i praworządności, a także opowiada się za inteligentnym mechanizmem warunkowości, aby beneficjenci nie byli karani z powodu działań swojego rządu. Co to będzie oznaczało w praktyce?

„Głodzenie opornych”

Zdjęcie ze strony austriackiej partii FPOE.

Przede wszystkim „głodzenie” niespolegliwych rządów i samorządów. Jeżeli samorządy spełnią unijne wymagania i będą posłusznie promować antywartości, mają szansę na dofinansowanie swoich projektów. Podobnie rządy otrzymają unijne fundusze jedynie w sytuacji, gdy zaspokoją wszystkie żądania Brukseli. Pojęcie „praworządności” jest bardzo pojemne i nadal się rozszerza o kolejne wymagania. Będzie to dotyczyło również tych potrzeb, których zaspokojenie zostanie sfinansowane z wspólnotowego kredytu, a taki KE przewiduje wziąć na zbrojenia (ratowanie upadających wskutek Zielonego Ładu niemieckich i francuskich firm zbrojeniowych) oraz poprawę konkurencyjności, która będzie polegała na udzieleniu finansowej pomocy podmiotom gospodarczym w celu zrekompensowania im kosztów związanych z Zielonym Ładem. Te dwie ostatnie kwestie są zresztą dla KE i PE priorytetowe. Należy w tym miejscu zauważyć, że takie działanie to nic innego jak transfer środków do ponadnarodowej oligarchii – kraje zadłużają się po to, żeby opłacić spekulantów na rynku ETS.

Wspólna polityka obronna

Jednym z priorytetów jest najbliższej perspektywy budżetowej jest również wspólnotowa polityka obronna. Tu będą obowiązywały dokładnie te same zasady: uzależnienie dostępu do opłaconej przez Polskę broni od tego, jak spełnia ona unijne kryteria. Warto podkreślić, że w dokumencie nie znalazło się ani słowo, w jakim kluczu dobierany będzie rodzaj kupowanej broni i czy uwzględni w ogóle potrzeby poszczególnych państw członkowskich. Należy się obawiać – i są to obawy zupełnie uzasadnione, jeżeli weźmiemy pod uwagę sposób, w jaki na forum unijnym podejmuje się decyzje – że asortyment militariów zostanie odgórnie narzucony bez większych konsultacji z dowództwem wojsk nawet tych najbardziej zagrożonych krajów, jak Polska i Litwa. Trzeba sobie przy tym uzmysłowić, iż Polski – podobnie zresztą jak i pozostałych krajów członkowskich – nie będzie stać na to, żeby sfinansować jednocześnie krajowe i unijne zbrojenia, co oznacza, że z krajowych będzie musiała zrezygnować. To bardzo poważny błąd, ponieważ wydamy miliardy złotych, a nie będziemy mieli zdolności obronnych. Wystarczy, że UE zakupi nie ten sprzęt, który będzie potrzebny do odparcia ataku, albo wybory w Polsce wygra nie ta partia, którą widzieliby u władzy unijni biurokraci.

Wspólna Biała Księga

Rąbka tajemnicy, jakie firmy zbrojeniowe mogą liczyć na unijne kontrakty uchyla przyjęta 19 marca 2025 roku Wspólna Biała Księga – Europejska Gotowość Obronna 2030. Czytamy w niej, że „Jedynym sposobem na zapewnienie pokoju i decydowanie o własnej przyszłości UE jest gotowość do odstraszania takich działań. Wymaga to wzmocnienia przemysłu obronnego Unii, aby mógł on produkować niezbędny sprzęt do odstraszania potencjalnych agresorów. UE ma silne podstawy pod względem bogactwa i mocy produkcyjnej, aby uwolnić zasoby i ukrytą moc technologiczną i przemysłową. Jednak obecny stan gotowości obronnej jest zagrożony przez dziesięciolecia niedoinwestowania w tym sektorze, co podkreśla potrzebę zjednoczonego wysiłku na rzecz wzmocnienia postawy obronnej UE”.

I dalej: „Aby rozwinąć niezbędne zdolności i gotowość militarną, aby wiarygodnie odstraszać agresję zbrojną i zabezpieczyć przyszłość UE, potrzebny jest ogromny wzrost wydatków na obronę w Europie w dłuższym okresie. Wymaga to wspólnego i trwałego wysiłku na poziomie UE i państw członkowskich, aby wspólnie inwestować w obronę UE. Zapewni to przemysłowi obronnemu Unii długoterminową przewidywalność, której potrzebuje, aby inwestować w nowe zdolności produkcyjne”.

O ile rozwój przemysłu zbrojeniowego w Unii jest jak najbardziej wskazany, to stawianie w zbrojeniach jedynie na rozwiązania unijne jest poważnym błędem. Jeżeli bowiem chodzi o technologie wojskowe znacznie wyżej od Niemców czy Francuzów stoją Amerykanie, ale UE nie przewiduje zawierania z nimi kontraktów na zbrojenia. Bruksela nie przewiduje także zwolnienia przemysłu zbrojeniowego z podatku ETS, który de facto stanowi gwóźdź do jego trumny, a kontrakty jedynie tę agonię przedłużą, lecz jej nie zapobiegną.

Anna Wiejak. / Opublikowano 24 kwietnia 2025

Niemcy wcale nie mają wiary we wspólną armię, nie wierzą w jakąś wyimaginowaną wspólną politykę obronną Unii Europejskiej. Rozmowy o wspólnej unijnej armii trwają w Berlinie co prawda już od kilkunastu lat, ale na szczęście (dla nas) ciągle nie przynoszą rezultatów.

Już w 2015 roku dziennik “Sueddeutsche Zeitung” napisał, że są to i pozostaną najprawdopodobniej jedynie marzenia (Träumen von der europäischen Armie). Już kilka lat temu fundacja Fridricha Alberta pisała, że wizja o europejskim sojuszu obronnym jest i pozostanie utopią (Europäische Verteidigungsunion: eine Utopie). Magazyn “Tichis Einblick” kilka dni temu pisał o tym, że “wspólna unijna polityka obronna i wspólna armia” jest ukrytym marzeniem Ursuli von der Leyen, która chciałaby dorównać Stanom Zjednoczonym i stworzyć z Unii Europejskiej wielkie imperium.

So groß und so mächtig zu sein wie die USA – das ist seit jeher der Traum der EU-Apologeten. Was die Befürworter des EU-Empire-Gedanken schmerzt, ist das Fehlen europäischer Streitkräfte. Der neue Anlauf zur eigenen Armee heißt „ReArm Europe“. Ursula von der Leyen sieht sich schon als EU-Marschallin.

Być tak wielkim i potężnym jak USA – to zawsze było marzenie unijnych apologetów. To, co boli zwolenników idei “unijnego imperium” to brak europejskich sił zbrojnych. Nowa próba utworzenia własnej armii – to ReArm Europe” – Unia wielkich zbrojeń. Ursula von der Leyen już widzi siebie, jako marszałka Unii Europejskiej) – czytamy w niemieckim magazynie.

Inny magazyn: “Jakobin” pisze, że UE chce stać się potęgą militarną, a to jest – zdaniem autorów magazynu – beznadziejne. Ursula von der Leyen i spółka marzą o przekształceniu UE w supermocarstwo militarne. To jest nie tylko nierealne, ale i politycznie fatalne – czytamy w tym niemieckim periodyku. (Die EU will zur Militärmacht werden – das ist aussichtslos. Ursula von der Leyen und Co. die EU zu einer militärischen Supermacht hochzurüsten. Das ist nicht nur unrealistisch, sondern politisch fatal).

Liana Fix podczas rozmowy z niemieckim dziennikarzem w Waszyngtonie.

Liana Fix – politolog, historyk, ekspertka amerykańskiego think tanku Council on Foreign Relations (CFR)

Nawet rządowa publiczna niemiecka telewizja (Tym razem MDR) przyznaje, że żadna wspólna europejska armia w ewentualnym starciu z armią rosyjską byłaby bez szans. (Expertin: Gemeinsame EU-Armee wäre gegen Russland machtlos). Liana Fix – politolożka, historyczka, ekspertka amerykańskiego think tanku Council on Foreign Relations (CFR) w wywiadzie dla MDR przyznała, że nigdy nie powstanie silna europejska armia. “UE składa się z 27 krajów, które nigdy nie pozwolą, aby władza decyzyjna nad operacjami wojskowymi została im odebrana przez centralne centrum dowodzenia w Brukseli” – powiedziała Liana Fix i dodała, że utworzenie wspólnej armii UE jest zatem obecnie mało prawdopodobne.

Waldemar Maszewski.

“Jeder hat das Recht, seine Meinung in Wort, Schrift und Bild frei zu äußern und zu verbreiten und sich aus allgemein zugänglichen Quellen ungehindert zu unterrichten. Die Pressefreiheit und die Freiheit der Berichterstattung durch Rundfunk und Film werden gewährleistet. Eine Zensur findet nicht statt.” Grundgesetz, Artikel 5, Absatz 1

Brak reakcji Komisji Europejskiej na próby zniszczenia opozycyjnych mediów w Polsce stanowią dowód na domykanie się totalitarnego systemu. Okazuje się bowiem, że Europejski Akt o Wolności Mediów (European Media Freedom Act) został sporządzony dla zamydlenia oczu zarówno mediom, jak i obywatelom, łączy bowiem w sobie zapewnienia o wolności mediów, przy jednoczesnym wykluczeniu tych, które UE uzna za szerzące dezinformację, a więc działające wbrew europejskiemu liberalno-lewicowemu mainstreamowi.

Europejski Akt o Wolności Mediów wszedł w życie 7 maja 2024 roku, a nowe rozwiązania mają być w pełni implementowane do 8 sierpnia 2025 roku. W swoich założeniach – jak przekonywali jego twórcy – wprowadza nowy zestaw przepisów mających na celu ochronę pluralizmu i niezależności mediów w UE. Mają one zagwarantować, że media – publiczne i prywatne – będą mogły łatwiej działać poza granicami na rynku wewnętrznym UE, bez nadmiernej presji i z uwzględnieniem cyfrowej transformacji przestrzeni medialnej.

I tak Europejski Akt o Wolności Mediów ma za zadanie: chronić niezależność redakcyjną; chronić źródła dziennikarskie, w tym przed wykorzystaniem oprogramowania szpiegującego; zapewnić niezależne funkcjonowanie mediów publicznych; zwiększyć przejrzystość własności mediów; chronić media przed nieuzasadnionym usuwaniem treści online przez bardzo duże platformy online; wprowadzić prawo do dostosowywania oferty medialnej na urządzeniach i interfejsach; zagwarantować przejrzystość reklamy państwowej dla dostawców usług medialnych i platform online; zagwarantować, że państwa członkowskie zapewnią ocenę wpływu kluczowych koncentracji rynku mediów na pluralizm mediów i niezależność redakcyjną; zwiększyć przejrzystość pomiaru oglądalności dla dostawców usług medialnych i reklamodawców.

Nowa niezależna Europejska Rada Usług Medialnych, składająca się z przedstawicieli krajowych organów lub organów medialnych i wspomagana przez sekretariat Komisji, została powołana i rozpoczęła działalność w lutym 2025 r. Rada ma za zadanie między innymi promować skuteczne i spójne stosowanie ram prawa medialnego UE. Zastąpiła ona Europejską Grupę Regulatorów Usług Medialnych Audiowizualnych (ERGA), która została utworzona na mocy dyrektywy w sprawie usług medialnych audiowizualnych.

Autorzy dokumentu przekonują, że „Biorąc pod uwagę wyjątkową rolę usług medialnych, ochrona wolności mediów i pluralizmu mediów jako dwóch głównych filarów demokracji i praworządności stanowi istotną cechę dobrze funkcjonującego rynku wewnętrznego usług medialnych. Rynek ten, obejmujący usługi mediów audiowizualnych, radio i prasę, uległ zasadniczym zmianom od początku XXI wieku, stając się coraz bardziej cyfrowy i międzynarodowy”.

Tyle propagandy, a teraz spójrzmy na szczegóły…

Diabeł tkwi w szczegółach

„Na rynek wewnętrzny usług medialnych mogą mieć również wpływ niewystarczające narzędzia współpracy regulacyjnej między krajowymi organami regulacyjnymi lub podmiotami. Taka współpraca jest kluczowa dla zapewnienia, że podmioty rynku medialnego, które często działają w różnych sektorach mediów, które systematycznie angażują się w dezinformację lub manipulację informacjami i ingerencję, nie odniosą korzyści ze skali rynku wewnętrznego usług medialnych” – czytamy w dokumencie. Dla nikogo nie stanowi już tajemnicy, że pod płaszczykiem „walki z dezinformacją” instytucje Unii Europejskiej rozumieją walkę ze wszystkim, co stoi po prawej stronie: od polityków, partii, społeczeństw, aż po same wartości i chrześcijańską aksjologię. Nie inaczej jest i tym razem. Stąd milczenie unijnych organów w obliczu bezprawnego niszczenia polskich mediów, które swoim przekazem odbiegają od oczekiwań unijnych urzędników. Gdyby ta teza była nieprawdziwa, KE na podstawie samego Europejskiego Aktu o Wolności Mediów, a przynajmniej zawartych w nim niektórych zapisów, dokonałaby korekty polityki medialnej polskiego rządu. Można byłoby wykorzystać chociażby ten zapis z Preambuły wspomnianego dokumentu: „Odbiorcy usług medialnych w Unii, a mianowicie osoby fizyczne będące obywatelami państw członkowskich lub korzystające z praw przyznanych im na mocy prawa Unii oraz osoby prawne mające siedzibę w Unii, powinny mieć możliwość korzystania z pluralistycznej treści medialnej produkowanej zgodnie ze swobodą redakcyjną na rynku wewnętrznym. Jest to kluczowe dla wspierania dyskursu publicznego i uczestnictwa obywatelskiego, ponieważ szeroki zakres wiarygodnych źródeł informacji i wysokiej jakości dziennikarstwo umożliwiają obywatelom podejmowanie świadomych wyborów, w tym dotyczących stanu ich demokracji”. Tego jednak nikt nie robi i to nie bez powodu – KE bardzo zależy na konkretnym wyniku wyborów prezydenckich w Polsce, aby domknąć system komunistyczny w Unii Europejskiej i przekształcić ją w monolit pod hegemonią Niemiec.

Przypomnijmy, że w Polsce oprócz otwartej walki z największymi prawicowymi stacjami telewizyjnymi, wcześniej mieliśmy do czynienia z atakami na dziennikarzy, niewpuszczaniem ich na konferencje prasowe rządu, co samo w sobie stanowi złamanie prawa ze względu na obligatoryjną transparentność, jaką musi wykazywać się gabinet premiera, z jakiej partii by on nie był, oraz poszczególne ministerstwa. Żadna z tych praktyk nie została na forum unijnym określona mianem niepraworządnej.

Teoria a praktyka

„Państwa członkowskie szanują prawo odbiorców usług medialnych do dostępu do różnorodności niezależnych pod względem redakcyjnym treści medialnych i zapewniają wprowadzenie warunków ramowych zgodnych z niniejszym rozporządzeniem w celu ochrony tego prawa, dla dobra wolnej i demokratycznej dyskusji” – czytamy w art. 3 Europejskiego Aktu o Wolności Mediów. Art. 5 z kolei zobowiązuje kraje członkowskie do zagwarantowania, „aby dostawcy mediów publicznych byli niezależni pod względem redakcyjnym i funkcjonalnym oraz aby w sposób bezstronny przekazywali swoim odbiorcom różnorodność informacji i opinii, zgodnie z zakresem ich misji publicznej określonym na szczeblu krajowym zgodnie z Protokołem nr 29”.

Polska Tuska wyznacza „unijne praktyki”

Europejski Akt o Wolności Mediów został przyjęty 464 głosami za, przy 92 głosach sprzeciwu i 65 wstrzymujących się. Problem jednak w tym, że europejskie prawo jest precedensowe, a o sposobie jego realizacji zdecyduje praktyka i taką praktykę właśnie dla całej Unii Europejskiej wyznacza obecnie rząd Donalda Tuska. Polska od czasu przejęcia władzy przez nową ekipę rządzącą stała się polem doświadczalnym realizacji na wskroś już totalitarnej polityki unijnych neokomunistów. I ze smutkiem należy zauważyć, że jak dotychczas odnoszą oni sukcesy bez większego, a przynajmniej skutecznego oporu ze strony polskiego społeczeństwa.

Społeczeństwa pozostałych krajów powinny mieć świadomość, że po Polsce przyjdzie czas i na nie…

Anna Wiejak

Publikacja dzięki:

Magazyn Optyka Schumana (Schuman Optics Magazine)

wydawany przez Instytut Myśli Schumana.

Komisja Europejska przyjęła strategię dla Unii Oszczędności i Inwestycji (SIU), inicjatywę mającą rzekomo na celu poprawę sposobu, w jaki system finansowy UE kieruje oszczędności na produktywne inwestycje. KE przekonuje, że zapewni ona obywatelom UE szerszy dostęp do rynków kapitałowych i lepsze opcje finansowania dla przedsiębiorstw. W rzeczywistości jest to metoda na ściągnięcie pieniędzy od obywateli państw członkowskich. Zostaną one przeznaczone na sfinansowanie „zielonej” ideologii i stworzenie unijnej armii domykającej projekt budowy europejskiego superpaństwa z Niemcami jako hegemonem.

Ursula von der Leyen, przewodnicząca Komisji Europejskiej, powiedziała: „Dzięki dzisiejszej propozycji Unii Oszczędności i Inwestycji osiągamy podwójne zwycięstwo. Gospodarstwa domowe będą miały więcej i bezpieczniejszych możliwości inwestowania na rynkach kapitałowych i zwiększania swojego bogactwa. Jednocześnie przedsiębiorstwa będą miały łatwiejszy dostęp do kapitału, aby wprowadzać innowacje, rozwijać się i tworzyć dobre miejsca pracy w Europie”. W rzeczywistości pieniądze te posłużą dla rozwoju tych firm, które będą realizowały ideologiczne cele Brukseli, a i tak duża część tych funduszy trafi w końcowym etapie do koncernów i instytucji spekulujących na rynku handlu pozwoleniami na emisję CO2. KE sama to zresztą przyznaje. „SIU jest horyzontalnym czynnikiem umożliwiającym, który stworzy ekosystem finansowania, aby skorzystać na inwestycjach w strategiczne cele UE. Jak podkreślono w Competitiveness Compass, zdolność Europy do stawienia czoła obecnym wyzwaniom – takim jak zmiana klimatu, szybkie zmiany technologiczne i nowa dynamika geopolityczna – wymaga znacznych inwestycji, które według raportu Draghiego wyniosą dodatkowe 750–800 mld euro rocznie do 2030 r., a na które dodatkowo wpływają zwiększone potrzeby obronne. Duża część tych dodatkowych potrzeb inwestycyjnych dotyczy małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) oraz innowacyjnych firm, które nie mogą polegać wyłącznie na finansowaniu bankowym. Poprzez rozwijanie zintegrowanych rynków kapitałowych – obok zintegrowanego systemu bankowego – SIU może skutecznie łączyć potrzeby oszczędnościowe i inwestycyjne” – czytamy w oficjalnym oświadczeniu Komisji Europejskiej, która nie przewiduje rezygnacji z systemów ETS i ETS2 w celu ratowania gospodarki.

KE chce sięgnąć po depozyty obywateli

„UE dysponuje utalentowaną siłą roboczą, innowacyjnymi firmami i dużym zasobem oszczędności gospodarstw domowych wynoszącym około 10 bilionów euro w depozytach bankowych. Depozyty bankowe są bezpieczne i łatwo dostępne, ale zazwyczaj przynoszą mniej pieniędzy niż inwestycje na rynkach kapitałowych. SIU może wspierać dobrobyt naszych obywateli, oferując im wybór i możliwości uzyskania lepszych zysków poprzez inwestowanie oszczędności na rynkach kapitałowych” – czytamy w wydanym dokumencie.

„Jednocześnie więcej inwestycji na rynkach kapitałowych wspiera gospodarkę realną, umożliwiając firmom w całej Europie wzrost i rozwój. Może to stworzyć lepsze miejsca pracy z bardziej konkurencyjnymi wynagrodzeniami dla europejskich pracowników i napędzać inwestycje i wzrost we wszystkich sektorach gospodarki – szczególnie w obszarach, które UE uznała za strategicznie ważne, takich jak innowacje technologiczne, dekarbonizacja i bezpieczeństwo” – przekonują przedstawiciele KE.

Jak kończyły się dla Polaków inwestycje na rynkach kapitałowych, wiele mogą powiedzieć ci, którzy niefortunnie w nie zainwestowali. Takie inwestycje są obarczone dużym stopniem ryzyka – można wiele zyskać, ale i wszystko stracić. Giełda jest nieprzewidywalna i trzeba mieć naprawdę dobry wywiad gospodarczy, aby czerpać z niej zyski.

Powtórka z OFE

KE chce, aby w rynki kapitałowe były inwestowane pieniądze przyszłych emerytów. W Polsce żywa jest jeszcze pamięć o tym, co stało się z pieniędzmi z Otwartych Funduszy Emerytalnych, mających – jak je reklamowano – zapewnić emerytom wysoki poziom życia. Tymczasem pomysłem KE jest powtórzenie tego zabiegu w skali europejskiej. Unijni urzędnicy uważają, że obywatele „powinni mieć możliwość przechowywania większej części swoich oszczędności w instrumentach rynku kapitałowego o wyższej rentowności, również w kontekście przejścia na emeryturę”. Przekonują oni, iż działania dotyczące dodatkowych emerytur, zarówno UE, jak i państw członkowskich, będą również szczególnie korzystne dla obywateli. „SIU dąży do opracowania i wzmocnienia dodatkowych emerytur w sposób, który uzupełnia emerytury publiczne ze strategią promowania automatycznego zapisywania się do dodatkowych programów emerytalnych. Udowodniono już, że jest to skuteczny sposób na zwiększenie wskaźników uczestnictwa pracowników i zwiększenie zysków dla emerytów w niektórych państwach członkowskich. Silniejsze i bardziej dynamiczne dodatkowe systemy emerytalne pomagają ludziom lepiej oszczędzać na emeryturę i ogólnie rzecz biorąc przynoszą pozytywne korzyści finansowe i społeczne obywatelom” – stwierdzają.

„Osoby oszczędzające detalicznie odgrywają już kluczową rolę w finansowaniu gospodarki UE za pośrednictwem depozytów bankowych, ale jeśli zechcą, powinni mieć możliwość przechowywania większej części swoich oszczędności w instrumentach rynku kapitałowego o wyższej rentowności, również w kontekście przejścia na emeryturę” – wyjaśniają twórcy całego projektu. Uczestnictwo w unijnych funduszach inwestycyjnych ma być wprawdzie dobrowolne, ale odgórnie narzucane niejako w sposób automatyczny – aby z niego zrezygnować będzie trzeba sporządzić deklarację i złożyć ją w stosownym, wyznaczonym do tego urzędzie.

„Strategia SIU ma na celu rozwijanie i wzmacnianie dodatkowych emerytur, aby zapewnić bezpieczeństwo finansowe obywatelom UE. Nasze wysiłki są skierowane na tworzenie silnych wielofilarowych systemów emerytalnych, które obejmują emerytury pracownicze i osobiste, oprócz emerytur publicznych. Celem jest zatem uzupełnienie emerytur państwowych, a nie ich zastąpienie” – przekonują unijni urzędnicy. Również w tym obszarze KE przewiduje centralizację. „Dokonując przeglądu istniejących ram dla Instytucji Zabezpieczenia Emerytalnego (IORP) i Paneuropejskiego Produktu Emerytalnego Indywidualnego (PEPP), dążymy do zwiększenia ich skuteczności i atrakcyjności, w tym dostępności transgranicznej” – stwierdza.

KE chce wyrwać kolejne kompetencje

„Komisja zaproponuje środki mające na celu zapewnienie wszystkim uczestnikom rynku finansowego podobnego traktowania, niezależnie od ich lokalizacji w UE. Będzie to wymagało wzmocnienia wykorzystania narzędzi konwergencji, a także realokacji kompetencji nadzorczych między szczeblem krajowym i unijnym” – czytamy w dokumencie KE. Niesie to za sobą zagrożenie w postaci wyrwania kolejnych kompetencji państwom członkowskim w celu budowania europejskiego superpaństwa. Na razie Komisja Europejska nie podała, które kompetencje nadzoru miałaby przejąć, ale przygotowania do wprowadzenia takich mechanizmów idą w UE pełną parą nie od dziś. Wystarczy przypomnieć tworzony we Frankfurcie nad Menem urząd o nazwie AMLA mający kontrolować przepływy finansowe w obrębie Unii Europejskiej i posiadający władzę zamknięcia każdego przedsiębiorstwa w UE pod pretekstem np. istnienia zagrożenia praniem brudnych pieniędzy. Łatwo sobie wyobrazić, co taki unijno-niemiecki nadzór uczyni z polskimi przedsiębiorstwami stanowiącymi obecnie konkurencję dla niemieckich.

Wreszcie, SIU ma oficjalnie również na celu wzmocnienie integracji i konkurencyjności sektora bankowego UE, w tym poprzez pogłębienie unii bankowej. W rzeczywistości owo pogłębienie unii bankowej będzie prowadziło w końcowym efekcie do centralizacji systemu bankowego i wchłonięcia banków z kapitałem państw członkowskich. Należy przypomnieć, że unia bankowa – obejmująca wszystkie kraje strefy euro – była odpowiedzią na kryzys zadłużeniowy w 2008 roku i kolejne kryzysy w strefie euro. Niemcy wykorzystali owe kryzysy do wzmocnienia swojej gospodarki kosztem zadłużonych krajów i tę politykę stosują do dnia dzisiejszego, chociaż z coraz bardziej miernym skutkiem, jako że zielona ideologia wyraźnie prowadzi do rozkładu ich gospodarki. SIU to również mechanizm obliczony na wzmocnienie gospodarki niemieckiej kosztem gospodarek państw członkowskich, mimo oficjalnie przyjętej retoryki.

Niepokój budzi także trwająca reforma ram zarządzania kryzysowego. Nie wiadomo bowiem, jaki będzie jej ostateczny kształt i czy KE nie wykorzysta kolejnego kryzysu do zmuszenia obywateli, aby przekazali wszystkie swoje oszczędności na przykład na unijne zbrojenia czy politykę klimatyczną. Ta kwestia jeszcze nie została ostatecznie rozstrzygnięta.

„Aby zapewnić sukces Unii Oszczędności i Inwestycji, a także w oparciu o zidentyfikowane najlepsze praktyki, Komisja zamierza pokierować Państwami Członkowskimi i wzywa je do podjęcia działań. Ponadto Komisja będzie koordynować i wspierać wdrażanie przez Państwa Członkowskie wspólnie uzgodnionych zasad. To podejście oparte na współpracy umożliwi wdrożenie skutecznych rozwiązań na szczeblu krajowym i unijnym. Komisja będzie wspierać te wysiłki Państw Członkowskich, ułatwiając dzielenie się wiedzą i doświadczeniem, pomagając im pokonywać wspólne wyzwania i osiągać swoje cele” – czytamy na stronach KE. Krótko mówiąc państwa członkowskie mają być wykonawcami ustaleń na poziomie UE, co również stanowi krok w kierunku centralizacji.

Anna Wiejak

Ten nowy instrument jest częścią kompleksowego pakietu mającego na celu wzmocnienie unijnych ram w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Jak poinformowano w uzasadnieniu powołania AMLA dołączonego do oficjalnych dokumentów, aby nadzór nad przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu osiągnął skuteczny i jednolity poziom w całej Unii, konieczne jest przyznanie Urzędowi uprawnień obejmujących: bezpośredni nadzór nad określoną liczbą wybranych podmiotów zobowiązanych z sektora finansowego; monitorowanie, analizę i wymianę informacji dotyczących ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, wpływającego na rynek wewnętrzny; koordynację i nadzór zwierzchni nad organami nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w sektorze finansowym; koordynację i nadzór zwierzchni nad organami nadzoru w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu w sektorze niefinansowym, w tym organami samorządu zawodowego, oraz koordynację i wsparcie jednostek analityki finansowej. Ponadto urząd będzie mógł uzyskiwać wszelkie dokumenty wewnętrzne i informacje niezbędne do wykonywania swoich zadań oraz posiadać w tym celu ogólne uprawnienia dochodzeniowe przyznane wszystkim organom nadzorczym na mocy krajowego prawa administracyjnego. Co więcej, urząd opracuje własną metodykę nadzoru.

Twórcy tej jednostki chcą, aby urząd miał możliwość nakładania na wybrane podmioty zobowiązane administracyjnych kar pieniężnych. Kary te powinny być – jak się zakłada – proporcjonalne i zniechęcające, powinny mieć zarówno skutek karny, jak i odstraszający. I tak podstawowa kwota administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, mieści się w następujących granicach: a) w przypadku istotnych naruszeń co najmniej jednego wymogu związanego z należytą starannością wobec klienta, zasadami i procedurami grupy lub obowiązkami sprawozdawczymi, które to naruszenia stwierdzono w co najmniej dwóch państwach członkowskich, w których prowadzi działalność wybrany podmiot zobowiązany, kara wynosi co najmniej 1 000 000 EUR i nie przekracza 2 000 000 EUR lub 1 % rocznego obrotu, w zależności od tego, która z tych kwot jest wyższa; b) w przypadku istotnych naruszeń co najmniej jednego wymogu związanego z należytą starannością wobec klienta, wewnętrznymi zasadami, mechanizmami kontroli i procedurami lub obowiązkami sprawozdawczymi, które to naruszenia stwierdzono w jednym państwie członkowskich, w którym prowadzi działalność wybrany podmiot zobowiązany, kara wynosi co najmniej 500 000 EUR i nie przekracza 1 000 000 EUR lub 0,5 % rocznego obrotu, w zależności od tego, która z tych kwot jest wyższa; c) w przypadku istotnych naruszeń wszystkich pozostałych wymogów, które stwierdzono w co najmniej dwóch państwach członkowskich, w których prowadzi działalność wybrany podmiot zobowiązany, kara wynosi co najmniej 1 000 000 EUR i nie przekracza 2 000 000 EUR; d) w przypadku istotnych naruszeń wszystkich pozostałych wymogów, które stwierdzono w jednym państwie członkowskim, kara wynosi co najmniej 500 000 EUR i nie przekracza 1 000 000 EUR; e) w przypadku istotnych naruszeń decyzji Urzędu, o których mowa w art. 6 ust. 1, kara wynosi co najmniej 100 000 EUR i nie przekracza 1 000 000 EUR.

Istnieje realne niebezpieczeństwo, że ów system drakońskich kar, które w założeniu mają służyć przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy, zostanie wykorzystany przeciwko uczciwym przedsiębiorcom, ponieważ wspomniany Urząd sam ustali zakres i metodykę prowadzenia kontroli. Urzędowi przysługują ponadto uprawnienia do m.in. żądania zbycia działalności, która stwarza nadmierne ryzyko prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Nietrudno sobie wyobrazić sytuację, w której urzędnicy orzekną, że dana firma stwarza ryzyko prania brudnych pieniędzy i będą domagali się jej sprzedaży pod groźbą drakońskich sankcji finansowych.

Współpraca z państwami

Aby wypełnić swoje zadanie polegające na sprawowaniu bezpośredniego nadzoru, organ ten – jak się zakłada – powinien powoływać wspólne zespoły nadzorcze, przeprowadzać ogólne kontrole oraz nakładać środki nadzorcze i sankcje administracyjne, przy jednoczesnym poszanowaniu specyfiki krajowych systemów i struktur egzekwowania prawa. Nowy organ nadzoru powinien posiadać niezależną i autonomiczną strukturę zarządzania oraz współpracować z innymi właściwymi organami unijnymi i krajowymi. W odniesieniu do ustanowienia mechanizmu koordynacji i wsparcia jednostek analityki finansowej Rada proponuje, by nowy organ odgrywał główną rolę we wzmacnianiu i ułatwianiu wspólnych analiz prowadzonych w ramach współpracy między poszczególnymi jednostkami analityki finansowej, we wspieraniu analiz jednostek analityki finansowej oraz promowaniu kontaktów pomiędzy jednostkami analityki finansowej, a także kontaktów tych jednostek z innymi właściwymi organami, jak również budowania zdolności tych jednostek w warunkach wzajemnej współpracy. Zarządzanie mechanizmem koordynacji i wsparcia ma się opierać się na zarządzaniu, które w pełni angażuje jednostki analityki finansowej oraz respektuje ich podstawowe role i obowiązki w zakresie niezależności i autonomii operacyjnej, a także bezpieczeństwa i poufności wywiadu finansowego.

Urząd będzie miał dostęp do wszystkich danych dotyczących przepływów finansowych w każdym kraju członkowskim w UE. Ma on przy tym współpracować z różnymi zainteresowanymi stronami z sektora finansowego i niefinansowego oraz koordynować odrębne funkcje nadzoru i wywiadu finansowego. Przewiduje się, że po osiągnięciu przez Urząd pełnej zdolności operacyjnej poziom zatrudnienia w Urzędzie wyniesie – łącznie dla wszystkich kategorii pracowników – 250 osób.

Całkowite roczne wydatki Urzędu po osiągnięciu przez niego pełnej gotowości operacyjnej obliczono na 45,6 mln EUR, z czego około trzy czwarte ma być finansowane z opłat od podmiotów zobowiązanych. Urząd został ustanowiony na początku 2023 r., bezpośredni nadzór rozpocznie się na początku 2026 r., a zatem jednostka osiągnie pełną zdolność do działania pod koniec 2025 r. Rok 2026 będzie pierwszym rokiem, w którym urząd będzie dysponował pełnymi zasobami przez cały rok kalendarzowy.

Problematyczna luka

W okresie jednego roku po zaprzestaniu pełnienia funkcji byłym członkom Rady Wykonawczej urzędu, w tym jego przewodniczącemu, zabrania się podejmowania zarobkowej działalności zawodowej w wybranym podmiocie zobowiązanym; jakimkolwiek innym podmiocie, w sytuacji gdy istnieje konflikt interesów lub taki konflikt może być postrzegany jako istniejący. Warto zauważyć, że po tym okresie były pracownik urzędu będzie mógł zostać we wspomnianych jednostkach swobodnie zatrudniony, co pozwala wątpić w niezależność urzędu.

Co więcej, w przypadku odpowiedzialności pozaumownej urząd naprawia szkody wyrządzone przez urząd lub przez jego pracowników przy wykonywaniu swoich obowiązków zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla systemów prawnych państw członkowskich. Organem właściwym do orzekania w sporach dotyczących naprawy takich szkód ma być Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który jak wiadomo nie jest instytucją niezależną, a jego nominaci są z klucza politycznego. Pozwala to domniemywać, że cały nadzór może być prowadzony w taki sposób, aby uderzać w jedne firmy, a innym pozostawiać swobodę działania. Istnieją zatem poważne obawy, że AMLA jako urząd może być wykorzystana do walki z konkurencją dla niemieckich firm.

Anna Wiejak

Artykuł ukazał się w listopadowym numerze Schuman Optics Magazine.

Publikacja dzięki:

Magazyn Optyka Schumana (Schuman Optics Magazine)

wydawany przez Instytut Myśli Schumana.